Nestinu var pakkað, bakpokinn klár og góða skapið í algleymingi ásamt smá skammti af spenningi. Við vorum að fara í bláberjatúr. Já, við ætluðum sko að fylla fötur og dollur af dýrindis norskum bláberjum. Sætir, bláir hnullungar sem við gerðum okkur von um.
Glöð og reif héldum við á fjallið. Hvert skref var létt, við sungum næstum því. Þvargurinn þvargaði, Vargurinn... slappaði af á baki föður síns, aldrei þessu vant.
Við heyrðum í kúabjöllum á leiðinni upp. Sáum kýrnar, sælar á engi (sem í raun og veru er snarbrött brekka) jórtrandi í þægilegum hitanum. Ég var næstum farin að syngja norska ættjarðarsöngva, þótt ég kunni enga. Ég sá fyrir mér hvernig ég trítlaði upp skógarstíginn og jós bláberjum í dollur. Bláberjum sem ég myndi svo gera úr bökur og sultur!
Við fundum bláberjarunna með engum bláberjum. Héldum áfram ótrauð, það var örugglega bara einhver búinn að vera hér á undan okkur. Héldum í vonina.
Á endanum vorum við komin upp á toppinn á fjallinu. Hver einasti bláberjarunni, lyng og grein sem við höfðum séð og gengið hjá var svo gjörsamlega laus við bláber að við vorum farin að efast um að það væru í raun bláberjarunnar. Þar til við fundum eitt ber. Eitt ber! Þvargurinn fékk það fyrir dugnaðinn.
Göngutúrinn var endurskrifaður i minnisbækurnar sem ágætis fjallganga en ekki bláberjatúr. Þvarginum var lofað bringebærböku í staðinn fyrir bláberjaböku. Hann samþykkti það. Við leituðum að skógarálfum á leiðinni niður. Sáum nokkra meira að segja!
Það hringlaði í tómum ílátum þegar við gengum aftur fram hjá kúnum í brekkunni. Þær horfðu á okkur eins og þær hafi vitað að engin ber væru á leið okkar.
Kannski átu kýrnar berin!
