Fjögurra ára og þakklátur

Kvöldið fyrir afmælisdaginn leið of hægt. Ungherran tjáði foreldrum sínum að hann vildi fara í rúmið fyrr en venjulega. Hann vildi fara að sofa snemma svo að afmælisdagurinn kæmi fyrr. Foreldrarnir samþykktu bónina og hafinn var undirbúningur fyrir svefninn. Sögur voru afþakkaðar af verðandi afmælisbarni, hann sofnaði strax.

Daginn eftir vaknaði hann við pönnukökuilm úr eldhúsinu. Í herberginu hans flóði allt í blöðrum og pökkum. 

Fjölskyldan borðaði saman. Nokkrir pakkar voru opnaðir. Eftir hverja pakkaopnun var iðulega sagt með skærri barnsröddu: "Þetta var einmitt það sem mig langaði í."

Ungherrann hafði litla þolinmæði í að bíða eftir því að fara í leikskólann. Honum finnst gaman þar og að auki var þetta afmælisdagurinn hans og honum hafði verið lofað ýmsu af kennurunum. Hann ætlaði nú að láta þær standa við stóru orðin. Því var lögð fram bón um að fá að fara fyrr í leikskólann þann daginn. Foreldrarnir urðu við þeirri bón einnig, enda ekki hægt að neita afmælisbarni.

Í leikskólanum fékk hann kórónu, sat í afmælisstólnum, það var flaggað fyrir hann, honum var hent upp í loftið og hann fékk límmiða og kort. 

Heima fyrir stóð móðirin sveitt við eldavélina og bakaði bláa köku. 

Afmælisbarnið og bróðir hans komu heim á endanum. Ungherrann var rígmontinn eftir daginn með prýðis kórónu á kollinum. Hann var í sjöunda himni eftir daginn og mjög þakklátur. 

Heima beið hans önnur pakkahrúga. 

Það var spennandi að opna gjafirnar en ekki mátti gleyma því að opna kortið fyrst. Hann beið því rólegur á meðan faðir eða móðir lásu fyrir hann kortið. Hann var ánægður með kortin sem hann safnaði á sérstakan stað og sagði: "Þetta var einmitt kortið sem mig langaði í."

Þrátt fyrir að sá litli hafi átt afmæli sjálfur og ætti að vera kominn með pakkaopnunarhæfileikana á hreint þá var hann í nokkrum vandræðum með að opna þær gjafir sem fengu að fjlóta með til hans. Blöðrurnar áttu hug hans allan og hjarta. Það kom þó ekki að sök þar sem stóri bróðir afmælisbarn var meira en til í að hjálpa litla bróður sínum.

Sá litli bjargaði sér sjálfur eftir því sem blöðrunum fækkaði. Þessi var ein eftir. Hann gerði sér lítið fyrir, klifraði upp á borð, skeytti engu um pakka og pinkla og sótti hana sjálfur. Hvers vegna að biðja um hjálp ef maður getur gert hlutina sjálfur?

Hér er Búmbó vinnumaður. Hann smíðar hús og festir lausar skrúfur. 

Eftir kvöldmatinn, sem var hamborgarar að ósk herra Þvargs, lögðust þeir feðgar upp í sófa saman. Þeir horfðu á sjónvarpið á meðan Vargurinn og móðir hans fóru í labbitúr. Þegar þau komu heim voru feðgarnir báðir sofnaðir í sófanum. Hvor í sínu horni. 

Það reyndist þrautinni þyngri að vekja ungherrann, hann var þreyttur eftir daginn og vildi lítið láta trufla sig. Það var ekki einu sinni hægt að múta honum til vöku með blárri afmælisköku. Hann var því kominn í rúmið fyrir sjö. Örþreyttur og þakklátur eftir góðan dag. 

Hann fékk sér kökusneið daginn eftir.

Honum var svo haldin veisla með góðum gestum tveimur dögum eftir afmælisdaginn.

Berin sem ekki voru

Nestinu var pakkað, bakpokinn klár og góða skapið í algleymingi ásamt smá skammti af spenningi. Við vorum að fara í bláberjatúr. Já, við ætluðum sko að fylla fötur og dollur af dýrindis norskum bláberjum. Sætir, bláir hnullungar sem við gerðum okkur von um.

Glöð og reif héldum við á fjallið. Hvert skref var létt, við sungum næstum því. Þvargurinn þvargaði, Vargurinn... slappaði af á baki föður síns, aldrei þessu vant. 

Við heyrðum í kúabjöllum á leiðinni upp. Sáum kýrnar, sælar á engi (sem í raun og veru er snarbrött brekka) jórtrandi í þægilegum hitanum. Ég var næstum farin að syngja norska ættjarðarsöngva, þótt ég kunni enga. Ég sá fyrir mér hvernig ég trítlaði upp skógarstíginn og jós bláberjum í dollur. Bláberjum sem ég myndi svo gera úr bökur og sultur!

Við fundum bláberjarunna með engum bláberjum. Héldum áfram ótrauð, það var örugglega bara einhver búinn að vera hér á undan okkur. Héldum í vonina.

Á endanum vorum við komin upp á toppinn á fjallinu. Hver einasti bláberjarunni, lyng og grein sem við höfðum séð og gengið hjá var svo gjörsamlega laus við bláber að við vorum farin að efast um að það væru í raun bláberjarunnar. Þar til við fundum eitt ber. Eitt ber! Þvargurinn fékk það fyrir dugnaðinn. 

Göngutúrinn var endurskrifaður i minnisbækurnar sem ágætis fjallganga en ekki bláberjatúr. Þvarginum var lofað bringebærböku í staðinn fyrir bláberjaböku. Hann samþykkti það. Við leituðum að skógarálfum á leiðinni niður. Sáum nokkra meira að segja!

Það hringlaði í tómum ílátum þegar við gengum aftur fram hjá kúnum í brekkunni. Þær horfðu á okkur eins og þær hafi vitað að engin ber væru á leið okkar.

Kannski átu kýrnar berin!

Almenningssamgöngur

Ég átti afmæli i gær. Það var gaman. Fann hrukkur við augun og grá hár og var sannfærð um að ég væri komin á grafarbakkann. Sló sjálfa mig utan undir í huganum og minnti sjálfa mig svo á að ég væri ekki nema tuttugu og sex ára. 

Dagurinn var rólegur, mollu hiti úti. Lítið hægt að gera annað en að hafa það rólegt og láta dekra við sig sem allir í fjölskyldunni voru mjög samhentir um að gera. Blóm, kaka, teiknuð mynd, spil og kossar. Ég er sátt.

Um miðjan dag var drengjunum komið í pössun þar sem við hjónin áttum miða á tónleika í Bergen sem keyptir höfðu verið í desember. Langþráðir tónleikar það svo ég tali nú ekki um langþráð stefnumót. Bara við tvö!

Ákvörðun var tekin um að nýta almenningssamgöngur. Við vorum tæp í ferjuna frá Osterøy, enduðum á að hlaupa. Áttum afslappandi stund í strætó, skiptum um strætó áttum ekki svo afslappandi stund í fullum strætó. 

Þegar í miðbæinn var komið fengum við okkur Sushi. Það var skrýtið að þurfa ekki að passa upp á ofnæmi eða mata eða hvetja til að borða. Mér fannst eins og eitthvað vantaði. 

Næsta ferð var með bybanen til Bergen stadion þar sem Muse beið eftir að spila einkatónleika fyrir mig og kannski nokkra aðra. Bybanen var stútfullur af tónleikagestum.

Tónleikarnir voru stórkostlega, geggjaðslega, hrikalega frábærir! Biðin var þess virði! Eiginmaðurinn hafði haft lítið vit á hvað hann var að fara á en heillaðist með engu að síður. Muse hélt uppi stuðinu í meira en tvo tíma. Reyndar svo lengi að ég var orðin hrædd um að missa af lestinni heim.

Eftir tónleikana höfðu flestir tónleikagestir ákveðið að nýta sér bybanen aftur í bæinn. Hver vagninn á eftir öðrum fór fullur fram hjá okkur. Við röltum á næstu stöð fyrir framan ásamt mörgum tugum annarra. Náðum á endanum að festa kaup á miða í farartækið og bókstaflega tróðum okkur inn í vagninn, náðum meira að segja sætum svo frek vorum við!

Við vorum komin á lestarstöðina á góðum tíma. Leiðin til Arna tók átta mínútur. Leið sem tekur hálftíma með bíl. Við vorum sótt í Arna, vorum svo lukkuleg, og gátum þá verið komin heim á skikkanlegum tíma. 

Dagurinn var æðislegur. Tónleikarnir, tímabundið frí og frelsi, rólegheit og æðisleg fjölskylda. Ég er ánægð!

Etne - ferðasaga

Við höfum litið annað gert en að vera á Osterøy eða inni í Bergen síðan við komum til Noregs. Heimurinn var ansi lítill. Það var ekki fyrr en í síðustu viku sem við fórum í fyrsta skipti í bíltúr um eyjuna sjálfa og uppgötvuðum ýmislegt, eins og kirkju sem er frá sautjándu öld. Köllum það heimsku eða leti að hafa ekki gert þetta fyrr. 

Í vikunni sem leið lögðum við þó í fyrsta ferðalagið okkar. Við höfðum ætlað að fara til Kristjanssand með bíl og tjaldi, en lögðum svo engan veginn í þá keyrslu með minnsta manninn svo lítinn. Við tókum því boði um að fara með til foreldra svilkonu minnar fegins hendi. 

Veðrið var ekki upp á sitt besta. Það var þoka og rigning alla leiðina. Ferðin byrjaði strax um morguninn, þar sem hún tekur um fjóra tíma allt í allt og þá er ferjuferð innifalin en ekki bið eftir ferjunni. 

Við uppgötvuðum margt um Noreg og Norðmenn í þessari ferð. Ef hægt er að alhæfa þá eru Norðmenn mjög þolinmóðir (sérstaklega vestlendingarnir), mjög gestrisnir og borða á undarlegustu tímum. 

Við áttum yndislega tvo daga í Etne. Ingolv og Unni tóku okkur opnum örmum og okkur leið eins og heima hjá okkur. Því miður varð myndavélin batteríslaus á leiðinni svo engar myndir verða í dag. Ég get hins vegar sagt að Etne er ótrúlega fallegur staður.

Á leiðnni heim gerðum svið sólótúristar. Við skildum svilkonuna eftir hjá foreldrunum og keyrðum eins og leið lá til Kinsarvik. Ferðin þangað opnaði augu okkar fyrir því af hverju fólk verður heillað af Noregi. Fjöllin voru ótrúleg! Þverhnípi á báðar hliðar, stöku þorp við veginn, sveitabæir og stærri bæir. Sáum til dæmis Odda sem er afskaplega fallegur bær, við uðrum mjög hrifin af honum.

Við áttum góðar stundir í Mikkelparken, svona eins konar fjölskyldu-og húsdýragarður, nema engin húsdýr. Strákarnir voru í essinu sínu.

Ætlunin var að taka ferju yfir fjörðinn og stytta þannig ferðina heim. Verandi algjörir nýliðar í norskum ferðamáta og ekki búin að þjálfa upp þolinmæði misstum við af ferjunni fyrir svo mikil mistök að mér finnst erfitt að hugsa um það. Við fórum því lengri leiðina að næstu ferju sem var í Jondal, sem við misstum líka af. Verandi óþolinmóðir Íslendingar fór þetta að sjálfsögðu í taugarnar á okkur og við foreldrarnir blótuðum í kór. Biðin eftir næstu ferju var hins vegar ekki nema klukkutími og við þraukuðum það með því að fá okkur kvöldmat á indælis kaffihúsi í nágrenni bryggjunnar.

Þegar ferjuferðinni var lokið var keyrt áfram og í gegnum Norheimsund sem er líka fallegur bær umkringdur fjöllum á allar hliðar. Ég verð samt alltaf jafn hissa á hvernig Norðmenn ná að byggja hús á ystu nöf eða alveg við umferðargötu. 

Heimkoman var dásamleg. Flestir voru þreyttir og aðrir sofnaðir. Ungunum var komið í rúmið og foreldrunum í sófann. 

Uppgefin. 

Að brjóta upp hversdaginn.

Þegar maður er einn heima með tvö börn getur skeð að lífið verði svolítið tilbreytingarlaust. Allt í fastri rútínu sem erfitt er að hvika frá, matur, leikur, svefn, leikur, matur og svo hring eftir hring.

Til þess að losna frá endalausri hringrásinni skelltum við drengirnir okkur því til Íslands og gerðum hringrásina í öðru umhverfi. Það var ágætis tilbreyting.

Áður en við lögðum land undir fót fengum við velþáða heimsókn. Tengdaforeldrar, amma og afi komu og voru í nokkra daga. Stóri ungherrann var alsæll með svona heimsókn þar sem hann fékk svo til alla athyglina óspillta. Alla vega á meðan frændsystkinin voru í skólanum og bróðirinn var mömmusjúkur.

Það var frábært að fá heimsókn til að brjóta upp tilbreytingarleysið og endalausa hringrásina. 

En svo var farið til Íslands, sem tók á móti okkur með roki, sudda og þungum skýjum. Mér leið eins og heima hjá mér. Um leið og komið var í sveitina var farið að róla með afa. 

Svo var bræðraról.

Og að lokum einkaról. 

Litli og stóri notuðu báðir tækifærið í fínu dekkjarólunum til að þroska róluhæfileikana sína. Sá stóri fór að standa í rólunni (loksins) og sá litli fór að geta setið án þess að detta úr rólunni (hallelúja).

Annars var ferðin að mestu leiti algjört afslappelsi og heimsóknir um hvippinn og hvappinn auk þess sem við boðuðum í heimsókn til okkar þegar við þurftum á rólegum degi að halda. 

Afinn var aftur á móti iðullega fastur við ríkjandi verkefni: Að púsla saman spýtum, skrúfa, merkja, saga, skrúfa, blóta, merkja, saga aftur og þannig hélt það áfram. Verkefninu var ekki lokið þegar við fórum af landi brott aftur en ég hef fulla trú á að hann muni klára það með þrautseigjuna að vopni. Hann hefur líka náð að þroska orðaforða sinn í almennu blóti og ragni.

Hann fékk svo velmetna hjálp þegar tengdasonurinn kom óvænt í langa helgi. Þá gátu þeir lært blótsyrði af hvorum öðrum. 

Litli tappinn var bóndi á meðan á dvölinni stóð. Var alla jafnan með hænsnaskít undir skónum og hundahor í hendinni.

Hann var svo reiðubúinn til að rétta afa sínum hjálparhönd, hundahor var ekki komið í hendi á þessu stigi og því var hjálparhöndin vel þegin.

En fannst svo betri kostur að setjast niður í grasið og naga jarðaberjablað. 

Stóri strákurinn faldi sig í runnum og horfði á ömmu sína erfiða við að slá grasið í garði sem er yfirfullur af trám og öðrum hrindrunum sem gera sláttinn næstum óyfirstíganlegann. Ég tók við af ættmóðurinni að lokum og stakk upp á algjörri niðurfellingu allra trjáa eftir verkið!

Með jarðaberjablað á bak við eyrað og sláttuvél í hendinni.

Rólað og dólað saman.

Það er svo fátt sem mér finnst tákna íslenskt sumar betur en lúpínan. Mér finnst hún svo falleg og velllyktandi. Gleymi því aldrei þegar og ég og bróðirinn lögðum það á okkur að týna ógyrnninn öll af lúpínublómum og settum þau í vatn og krömdum í von um að ná að búa til ilmvatn. Settum afurðina í spreybrúsa sem við fundum í baðskápnum. Móðirin fór lyktandi af grasi í vinnuna daginn eftir, eftir að hafa spreyjað "ilmvatninu" í hárið á sér til að ná stjórn á strýinu.

Allt í allt var ferðin frábær í alla staði. Við skemmtum okkur vel, áttum vinafundi, borðuðum góðan mat, fórum í skemmtilegar ferðir og náðum að brjóta upp hversdaginn á róttækan hátt.

Fótbolti

Það sem mér hefur þótt erfitt að gera síðan ég kom til Noregs er að borða kvöldmat á réttum tíma, það er að segja á sama tíma og nágrannarnir gera. Það er nefnilega svo skrýtið að flestir norðmenn borða matinn sinn á öðrum tíma en Íslendingar. Kvöldmatur er borðaður um fjögur eða fimm leitið og er því kallað middag. 

Þegar mér tekst hins vegar að elda mat á skikkanlegum tíma er eftir tími sem hægt er að nota í ansi margt. 

Um daginn var einn svona dagur. Ég náði að elda matinn á réttum tíma, við vorum búin að borða og það var hellingur af tíma sem hægt var að nota í útileiki í þessu góða veðri sem hefur herjað á okkur síðustu daga.

Ég og ungherra Þvargur óluðum okkur niður í skó. Hann fór í íþróttaskóna sína, enda stefnir hann á að verða annálaður íþróttamaður með þessu áframhaldi. Ég og hann ætluðum í fótbolta á malarvellinum sem er hér í hverfinu okkar. 

Við rötuðum rétta leið, Þvargur leiddi mig á réttan stað. Hann hafði meiri vitneskju en ég um staðsetningu vallarins þar sem hann hafði áður farið þar með föður sínum í sömu erindagjörðum.

Malarvöllurinn er enn hálfkláraður, það á eftir að setja upp mörkinn og umhverfið í kring er vægast sagt hrátt.

Fótboltinn var fullur af lofti og skoppaði vel. Við potuðum aðeins í boltaræfilinn sem að sinni sínu hlutverki vel. Hann fór oftast þangað sem hann átti að fara. 

Oftast segi ég því hvorugt okkar er atvinnumaður í fótbolta. Við horfðum bæði oft á eftir boltanum á leið í vitlausa átt og þurftum þá að hlaupa á eftir honum. Lesist: Þvargur fór á eftir boltanum.

Nú í eitt af þessum skitpum sendi ég ungherrann á eftir boltanum. Ég hafði ætlað að sparka honum til vinstri en hann fór til hægri. Boltinn hafði runnið út fyrir völlinn. Þvargur þóttist geta sótt boltann en sá svo að hann var ofurliði borinn.

Boltinn hafði runnið ofan í dýpstu holuna í kringum völlinn. Holur sem án efa á að nota til að steypa niður staura í griðingu svo að óhöpp sem þessi heyri sögunni til og maður geti sparkað boltanum óvart í vitlausa átt.

Nú alla vega. Þarna var boltinn. Djúpt ofan í holu. Verðir boltans voru fjórar stórar köngulær sem virtust til í drepa til að verja botlann. Mér fannst ég standa frammi fyrir her sem ég gæti ekki sigrað. Ég leit á soninn með næstum uppgjöf í augunum og sá fram á að boltinn myndi aldrei endurheimtast. 

En það myndi aldrei ganga. Boltinn skyldi upp! Ég tyllti því annari bífunni á köngulóarlausan kantinn þó og gerði heiðarlega tilraun til að teygja krumluna í átt að knettinum. Það gekk ekki, ég held að lúkan hafi verið um einn metra, ef ekki meira, frá boltanum. 

Það var kallað á hjálparmanninn og hann sendur í leiðangur eftir spýtu. Ég vildi ekki hætta á að missa landsvæðið sem ég var þá þegar búin að vinna frá áttfætlunum. 

Aðstoðarmaðurinn kom til baka með stóra spýtu sem hægt var að nýta í stríðinu. Ég tók henni fegins hendi og tortímdi bústöðum köngurvofanna. Hugrekkið fékk ég samt ekki með spýtunni og ofan í holuna þorði ég ekki þar sem ég sá fyrir mér hvernig þær myndu stökkva á mig og skríða á mér, eða eitthvað verra. 

Þannig að ég stóð enn á tánum á brúninni og byrjaði að kraka í boltann sem var enn á sama stað. Eftir að hafa misst jafnvægi nokkrum sinnum náði ég loksins taki á boltanum. Fleygði honum upp úr holunni. Boltinn var frelsinu feginn, drengurinn var feginn að fá boltann og ég var fegin að losna frá hyldýpinu, sem var þó ekki nema tveir metrar á dýpt. 

Eftir þessa þolraun spörkuðum við botlanum aðeins á milli okkar en stefndum svo heim. Okkur fannst nóg komið af ævintýrum í bili og hvorugt okkar vildi þurfa að skríða ofan í holuna aftur ef boltinn rataði ranga leið.

Þannig getur tíminn nýst ef maður borðar á réttum tíma.

Sumartívolí!

Síðustu dagar hafa verið ótrúlegir. Fögnuðum fullveldi Norðmanna með þeim á 17. maí. Skrúðganga, sárir fætur, sviti, leikir og gaman. Veðrið var gott við okkur 17. maí. Milt og þægilegt. Dagarnir eftir voru ekki eins þægilegir. Mikil sól. Mikill hiti. Mikill sólstingur. Sumarið er komið á tveimur vikum.

Dagurinn í dag var mildur og þægilegur. Við ákváðum að nota hann í eitthvað, enda síðasti frídagur fjölskylduföðursins. 

Fjölskyldan lagði í leiðangur. Farið var inn í Bergen. Óvissa um hvað ætti að gera. Við vildum helst njóta borgarstemmningarinnar, kannski villast inn á kaffihús.  Ef eitthvað fleira ræki á fjörur okkar þá værum við heppinn.

Og heppin vorum við!

Það voru leifar af 17. maí í bænum. Þegar við kjöguðum niður að Bryggen sáum við heilt tívolí. Við einsettum okkur að komast í skemmtunina og settum stefnuna á fyrirbærið. 

Þvílík hamingja sem kom á andlit Ungherra Þvargs þegar hann sá dýrðina. Blikkandi ljós, verðlaun, hlæjandi börn, blöðrur, gotterí og síðast en ekki síst tækin. Tækin voru stórkostleg!

Við prófuðum alls konar tæki sem hentuðu fyrir unga menn. Foreldrarnir tróðu sér í barnasæti til að efla sjálfstraust ungans í þessari ævintýraför. 

Mitt uppáhald er samt án efa parísarhjólið því þrátt fyrir smá firðing í maganum yfir hæðinni á búrinu þá var brosið á vörum drengjanna ómetanlegt. Báðir flissuðu og skríktu og við foreldrarnir tókum undir.

Minnsti og stærsti við Lille Lungegårdsvatnet. 

Eins og oft áður mótmælti þessi ungherra myndatöku 

og gerðist alternatívur.

Blómleg tré glöddu augu okkar.

Minnsti og stærsti í parísarhjólinu.

Móðir og sonur gleðjast yfir gamaninu.

Fljúgandi skjaldbaka var svo í uppáhaldi hjá Herra Derhúfu. 

Ég held að faðirinn hafi notið ferðarinnar líka.

Ég man.

 Ég man þegar svo mikill snjór var, að það var ekki hægt að keyra.

Ég man þegar maður barðist á móti roki og rigningu til að ná skólabílnum. 

Ég man þegar gleraugun fuku af pabba og við fundum þau ekki fyrr en um vorið.

Ég man að maður gat sjaldan gert teppatjald í garðinum af því það fauk.

Ég man þegar það flæddi úr bæjarlæknum yfir veginn.

Ég man þegar það haglaði á 17. júní skrúðgöngna. 

Ég man sumur sem aldrei urðu. 

Ég man slæmt veður á Íslandi.

En fjandinn hafi það!

Þegar ég flyt til annars lands þá ætlast ég til að sumarið komi fyrr. 

Ég ætlast til þess að það snjói ekki í maí. 

Ég ætlast til þess að geta pakkað snjógalla fyrir apríl.

Ég ætlast til þess að geta verið með strákana á róló án þess að koma inn köld og hrakin. 

Ég ætlast til þess að lárétt rigning fyrirfinnist ekki nema á Íslandi!

Ég man ekki eftir vori í Noregi.

Kannski verður næsta vor betra.

Við þessu er ekkert að gera. Mig svengir í sumar. Sakna þess. Sakna hita, langar að vera í sumarkjól í léttri golu. En eitt er víst. Sumarið kemur. Ég bý nefnilega ekki á Íslandi.

Eins árs í fyrsta sinn

Við héldum upp á afmæli í dag. Sá yngsti á heimilinu varð eins árs. 

Mér finnst þetta alveg stórkostlegur áfangi hjá honum, þótt hann hafi ekki gert mikið annað en að vaxa og eldast eins og hann á að gera. 

Við fengum besta veður sem hefur verið í marga daga. Sól og tíu stiga hiti. Ég vil meina að þetta hafi verið svo vegna afmælisdagsins. Aðrir segja að þetta sé allt saman ein tilviljun.

Gleði og skemmtun var allsráðandi allan daginn. Ungherra afmælisbarn stóð sig vel í öllu sem gert var. Hann hegðaði sér vel í Bergenferðinni, hann lék sér fallega í afmælisveislunni og hann lét sig hafa það að sitja í vagni í einn og hálfan tíma eftir veisluna. 

Ungherrann var ánægður með ávaxtasalatið. Perur eru í miklu uppáhaldi hjá honum. 

Afmæliskakan var glúteinfrí, eggjalaus, mjólkurlaus og sojalaus. Geri aðrir betur. Ég þakka Toro fyrir stuðninginn. Hún hefði getað verið betri en var þrátt fyrir það alveg þokkaleg.

Nikulási fannst hún mjög góð og skúffaði henni í sig. 

Hann varð reiður þegar hann fékk ekki meira.

Þegar pakkarnir voru opnaðir fékk ungherra afmælisbarn dyggan stuðning frá bróður sínum, frændsystkinum og öðrum gestu. Hann var mjög ánægður með uppskeruna.

Af Íslandsferð og fjallgöngu

Ég og Vargur og Þvargur kíktum til Íslands. Við áttum þar tíu daga í vellystingum og súkkulaði. 

Fórum í skírn sem breyttist í brúðkaup. Það kom skemmtilega á óvart. Gleymdi samt myndavélinni...  Borðuðum kökur í viku. Steikur, brauðtertur, súkkulaðikökur, öðruvísi kökur og hinsegin kökur. 

Svo komu páskarnir. Súkkulaði, súkkulaði, súkkulaði og smá meira súkkulaði með. Þvargur spurði ömmu sína móðgaður þegar hann var búinn með hálf páskaegg af hverju ég hefði ekki sagt honum að borða ekki svona mikið. Hann var kominn með magapínu.

Annan í páskum sagði ég hingað og ekki lengra. Eitthvað þyrfti að gera annað en að borða. Maður var hættur að vera svangur á milli máltíða og tróð í fulla vömb. Við  þessu þyrfti að finna lausn svo ég dró afann og Þvarginn í fjallgöngu og hugsaði mér gott til glóðarinnar og mundi eftir myndavélinni. 

Það var blíðviðri. Lagt var af stað í góðu skapi.

Að sjálfsögðu var stoppað við bæjarlækinn. Þar var mannskapurinn vökvaður. 

Þó ekki fyrr en aldursforsetinn í leiðangrinum var búinn að prófa vatnið, finna að það var blautt og gott til drykkjar. Þá gat ungherrann hugsað sér að smakka vatnið og þótti það hin besti svaladrykkur. Það var talað um lítið annað það sem eftir var af leiðangrinum.

Afinn og unginn.

Það þurfti af og til að stoppa til að hvíla sig. 

Góða skapið hélt áfram að blómstra alla ferðina. Þvargur söng og trallaði alla leið á toppinn. 

Gleðin var smitandi. 

Hálfgrá íslensk náttúra.

Undirlýst mynd af Hvalfirðinum en engu að síður kann ég vel við hana. Tekin af toppnum, því að sjálfsögðu komumst við alla leið á toppinn. Þvargur breytti ekki skapi, þrátt fyrir þreytu. 

Á leiðinni niður voru líka teknar pásur. Það tók ungherrann um þrjár mínútur að koma höndunum fyrir í sömu stellingu og afans. 

Svart og hvítt

 

Hve ólíkir geta bræður verið? Ég er hægt og hægt að finna það út. Þegar sá litli fæddist þá var ég svolítið hissa á því að hann skyldi ekki líta alveg eins út og bróðir hans. Það var samt ekki bara í útliti sem hann var ólíkur bróður sínum. Það er hægt og hægt að koma í ljós að sá litli verður allt annar einstaklingur. 

Sá stóri er blíður, rólegur og áhggjufullur. Frá því hann sagði fyrsta orðið hefur hann ekki hætt að tala. Hann er alltaf talandi. Hann segir mér sögur, syngur og spyr. 

Hann gat setið kyrr í fanginu á mér og skoðað bók þegar hann var sjö mánaða. 

Hann er forvitinn. Hins vegar hefur hann alltaf hlýtt boðum og bönnum. Það er hægt að segja honum að bíða og hann bíður. Ansi hentugt. 

Honum finnst best að leika með hluti sem ekki eru leikföng. Hann vill sitt elskaða sippuband og hann vill hluti sem við eigum.

Þetta á kannski allt eftir að breytast. Hann er nú bara þriggja og hálfs árs.

Sá litli aftur á móti er ekkert líkur bróður sínum. Hann er stöðugt á hreyfingu. Hann á auðvelt með að leika sér sjálfur og í staðinn fyrir að leika með hluti sem ekki eru leikföng þá notar hann leikföngin. Sum leikföng eru nú notuð í fyrsta skipti, þrátt fyrir að hafa verið til á heimilinu í þrjú ár.

Hann er nú farinn að skríða um alla íbúð með bíl í hendinni. Það finnst honum gaman. 

Hann hefur frá fæðingu verið hávær, af ýmsum ástæðum. En hann lætur líka vita þegar hann er ósáttur, eða sáttur, eða... ja bara hvenær sem er. Hann lætur vita af sér. 

Hann er ótrúlega skemmtilegur, eins og bróðir hans. Það er gaman að fylgjast með því hvernig hann verður meiri og meiri mannsekja með hverjum deginum. 

Þeir hafa nú eignast flottan lítinn frænda á Íslandi. Það verður gaman að sjá hvernig hann verður í framtíðinni. Verður hann fjörugur eins og sá lítli eða rólyndur eins og sá stóri? Eða verður hann bara eins og hann á að vera og ekkert líkur frændum sínum? Munu þessir þrír villingar leika sér saman? Framtíðin er spennandi. Ég hlakka til að hitta litla frændann. Get eiginlega ekki beðið. 

Sippuband

Vinsælasta leikfangið á heimilinu er sippuband. Það er til nóg af öðru dóti, bara nefndu það og við eigum það örugglega. Flott þríhjól, grafa, kassi af kubbum, óteljandi bækur, bílar, dúkkur, eldavél, straujárn, heill kassi af eldhúsdóti, tjald, tjaldgöng, sparkbíll og svo mætti lengi telja. 

Nei sá stóri vill bara leika með sippuband. Sippuband sem hann keypti sjálfur fyrir ári á tombólu fyrir utan Hólagarð. Hann rétti ungri stúlku 100 krónur og fékk að launum að velja sér eitt leikfang. Gamalt slitið sippuband. Bandið góða er hins vegar ekki notað til að hoppa með. Ó nei. Það er allt annað. 

Stundum er það vantsslanga sem tengist við dælu (sófann) og mér ber að æpa og skrækja þegar hann sprautar á mig köldu vatni. Stundum er það rafmagnssnúra sem tengist við tölvuna hans (leikfanga eldavélina) og svo situr hann löngum tímum fyrir framan tölvuna og spilar tölvuleik sem er bara til í ímynunaraflinu hans. Stundum getur rafmagnssnúran sett rafmagn í sjóvarpið hans (lok af kassa sem er stillt upp við vegg).  Stundum tengist snúran við flókinn mótor sem virkar á mjög sérhæfðan hátt. Það er ómögulegt fyrir minn heila að skilja það. Það er eitthvað sem bara svona litlir heilar skilja. Rafmagnssnúran hleður rafmagnsbílinn hans (sparkbíllinn). Stundum er bandið dýr. Það er ótrúlegt hvað honum dettur í hug. En tengingar eru efst í huga hans. Stundum eru tengingarnar hættulega og þá ber öllum að varast þær. Verra er ef þær eru í gangveginum og maður þarf að klofa yfir þær. Þess vegna er sippuband uppáhaldsleikfangið hans. Það er hægt að gera allt með sippubandi.

Já, það er gott að vera með ímyndunarafl. Þann stóra vantar það svo sannarlega ekki!

Sædýrasafnið

Sunnudagur fyrir sædýrasafn. Í Bergen er mjög flott sædýrasafn. Til að breyta til og komast út úr skipulagsbrjálæði, hálfkláruðum skápum, ósamanbrotum þvotti en annars nokkuð kósí íbúð fórum við á þetta margfræga safn. Það var stórgaman hjá okkur. Sáum mörgæsir, seli, sæljón, tonn af fiskum, skjaldbökur, annað fólk, hákarla, slöngur, krókódíla og ég veit ekki hvað meira. 

Það skemmdi svo ekki fyrir að sólin skein, það var ekki frystiafþérputtana kalt og Theodór labbaði allann tímann sjálfur. Alveg frá bílastæðahúsinu sem var hálftíma labb og til baka líka, fyrir utan labbið inni á safninu. Við vorum svo stolt af litla manninum.

Feðgarinir skoðuðu mörgæsirnar. Þær voru að fá að borða.

Vargur og Þvargur voru sáttir í sólinni. 

Theodór vildi samt helst af öllu sjá hákarlana. Var ekkert of spenntur

 fyrir krúttlegum mörgæsum.

Við kíktum samt fyrst á sæljónin. Þau syntu af og til framhjá.

Nikulás sýndi mikinn áhuga þegar kom að því að horfa inn í búrin. Theodór ekki síður.

Selirnir horfðu til baka.

Fullt af fiskum.

Allir voru kúguppgefnir eftir ferðina. Vel heppnuð ferð og verður endurtekið. 

Orkídea

Úti er frost og hrím. Við ætlum að hafa það kósí inni. Það er líka orðið svo hrikalega fínt hjá okkur. 

Meira að segja komin blóm. Ég er rosalega ánægð með þau. 

Finnst þau einfaldlega falleg.

Það er svo sem nóg að gera inni. Þarf að skipuleggja bókahillur betur.

Bækur gera heimili heimilislegt, ekki síður en blóm og myndir.

Noregur

Þá erum við loksins komin til Noregs. Höfum komið okkur fyrir í fínustu íbúð með stórkostlegu útsýni. Okkur líður öllum alveg þokkalega vel hérna. Það eru nokkrar gönguleiðir hér í kringum okkur. Við erum úti í eyju sem heitir Osteröy og er rétt fyrir utan Bergen. Frábær staður til að vera á! Úti í sveit en nálægt stórborg. 

En þar sem við erum ný á staðnum þá er maður alltaf að sjá nýja hluti og það er alveg ótrúlegt hvað maður sér mikið. Það var alveg nauðsynlegt að hafa myndavélina með í alla labbitúra.

Þegar við komum hingað fyrst var alveg hrikalegt syndaflóð í um viku. Þegar því stytti upp tók við endalaus þoka. Það var alveg ótrúlega fallegt, ef maður pældi í því, en það var líka ansi drungalegt. Maður sá ekki til sólar nema rétt í gegnum þokuna.

Ég var farin að kalla trén hryllingsmyndatré og á tímabili velti ég fyrir mér hvað í ósköpunum ég væri eiginlega að gera á þessum stað. Þetta væri klárlega byrjunin á einhverri hryllingsmynd.

En þokunni létti eina nóttina og við tók gífurlegur kuldi. Það fór mest niður í -15°C. Allt varð hvítt, ekki af snjó heldur hrími. Kuldinn er rosalega lúmskur. Hér vantar allan vind svo að maður tekur ekki eftir kuldanum fyrr en annað eyrað dettur af manni eða maður fer að haltra vegna kuls á litlutá. Við lifðum það af.

Við létum okkur hafa það að paufast að húsi Ole Bull einn daginn. Okkur varð mjög kalt á leiðnni, sultardroparnir breyttust í grýlukerti, en það var vel þess virði.

Nú er næsta skref, þar sem maður er búinn að kynnast umhverfinu að einhverju leiti, að kynnast fólki. Norðmenn eru mjög vinalegir, sem betur fer, og ég hef fulla trú á að okkur verði tekið vel. Það verður gaman að geta farið heimsóknir og fá heimsóknir.