Dagurinn sem ég hitti Jesú

Þar sem ég stóð og vann eins og hestur, til að vera fyrr búin, til að komast heim, gengu fram hjá mér tvær ungar konur með barnavagna. Þetta er ekki óalgeng sjón í matvörubúð í Noregi um hádegisbil. Þær brostu til mín, eins og svo margir aðrir viðskiptavinir og ég brosti á móti. Svona eins og maður gerir.

Ég hélt svo áfram með vinnuna. Stuttu seinna nálgast þessar ungu konur mig aftur. "Má ég spyrja þig einnar spurningar?" Spurði sú sem hafði orðið fyrir þeim. Já, að sjálfsögðu gætu þær það. Ekki væri þó víst að ég vissi svarið. Lýsti sú orðglaða því þá yfir að þær væru kristnar. Ósjitt, hugsaði ég með mér. Hvort það gæti verið að ég væri með verk í líkamanum.

Ég horfði hikandi til baka á þær, velti fyrir mér örstutta stund hvert svar mitt ætti að vera. Ef ég myndi svara játandi (sem var satt, var með dúndrandi hausverk og vöðvabólgu) þá myndi samtalið verða lengra og fara í meiri vitleysu en það var nú þegar komið. Ef  ég myndi svara neitandi þá myndi samtalið vera búið og ég myndi fá að halda áfram með vinnuna mína ótrufluð, en aldrei verða þess vísari hvað þær vildu. Aldrei upplifa hvernig það er að tala við sannkristna manneskju í Noregi.

Sú orðglaða hélt áfram að tala áður en ég gat svarað. "Við gengum nefnilega framhjá þér áðan og skynjuðum að þú hefðir verk í bakinu. Eða hún skynjaði það." Og hún benti á samferðakonu sína. Ég svaraði játandi, að jú ég hefði reyndar smá verki í öxlunum. Mig langaði að vita hvert þetta væri að fara. Yrði mér boðið í særingu í kirkjunni þeirra um kvöldið?

"Mættum við leggja hendur á þig og biðja fyrir þér svona örsnöggt?" Það lá við að ég hváði, svo hissa var ég. Og aftur hikaði ég. Samferðakonan með sameiginlega verkinn stóð enn þögul á bak við vinkonu sína. Sú orðglaða byrjaði að sannfæra mig um Guðs ást og minnti mig á að Jesú elskaði mig. Og ég hugsaði með mér, ojæja, hvers vegna ekki? Hún hélt áfram og minnti mig á að Jesú hafi á sínum æviárum læknað ótalmarga og vitnaði í helg testament sér til stuðnings. Sannkristið fólk gæti gert það sama og þær langaði að gera þetta fyrir mig. Ég stóð og brosti á móti og játti því að þær mættu alveg biðja fyrir mér. Hvers vegna ekki?

Þær lögðu á mig hendur, báðu Jesú að blessa mig og spurðu mig svo hvort ég fyndi ekki strax mun. Ég varð að neita því. Þær báðu um að fá annað tækifæri. Jújú, allt í lagi. Og í seinna skiptið opnuðust himnarnir og Jesú sjálfur steig niður frá hægri hönd föður síns og nuddaði á mér axlirnar. Eða þannig. Þær litu vongóðar á mig, væri ekki allt betra núna? Nei, því miður. Þær minntu mig á að áhrifin gætu komið seinna fram, þegar þær væru farnar. 

Ég brosti til þeirra og þakkaði þeim fyrir áhugann. Því þetta var fallegt hjá þeim. Ég gjörsamlega elska að hitta svona karaktera. Elska það.

Áður en ég var komin heim var hausverkurinn farinn, vöðvabólgan í rénun og ég í flúnkufínu skapi. Hvort það séu áhrifa af blessun og bænum eða bara hádegismaturinn sem ég var nýbúin að borða er svo annað mál.

Frestun og fáránlegar væntingar

Hún settist niður með rjúkandi kaffibolla við hliðina á sér, smá biti af súkkulaði kexi fylgdi með. Það er svo gott. Nú skildi hún skrifa. Hún teygði út hendurnar og lagði þær létt á lyklaborðið. Og beið. Teygði hendina varlega í kaffibollann og fékk sér góðan sopa. Kaffisopinn rann ljúflega niður og hún var þess fullviss að með þessum sopa hafði fæðst hugmyndin að meistaraverkinu. Hún fann það á sér. Hallaði sér svo aftur, hugsandi, með kaffibollann í hendinni, og starði á autt blaðið. Og sötraði heitann vökvann.

Hún sá fyrir sér blaðisíðu eftir blaðsíðu af sögum, spennandi, sorglegum, fyndnum, leiðinlegum. Bara hvað sem er! En það kom ekkert úr þessum kaffisopa. Það að horfa á autt blaðið var eins og pynting! Nú skildi eitthvað sett á blað! Og hún lagði aftur frá sér kaffið sem þó ilmaði svo vel. Hún teygði aftur fram hendurnar og lagði þær með meiri sannfæringu á lyklaborðið. Hún setti í brýrnar og hugsaði og beið eftir að krampar færu um hendurnar og eins og fyrir töfra væri komin skáldsaga upp á 300 blaðsíður á skjáinn. Hver síða uppfull af ótrúlegri spennu og eftirvæntingu og tilfinningum.

En það er ekki þannig sem það virkar og hún var hægt og rólega að gera sér grein fyrir að kaffið var ekki einhver töfrandi skáldavökvi sem gæfi henni hugmyndinna að mesta skáldaverki sem mannkynið hefur nokkurn tímann augum litið. Hún fann að henni var orðið pínulítið kalt svo hún stóð upp og sótti sér peysu. Ákvað svo að kíkja aðeins á netið til að sjá hvort að andinn kæmi yfir hana við að skoða einhverja frétt á mbl.is. Kannski var svarið við öllu hennar hugmyndaleysi að finna á netinu!

Tuttugu mínútum síðar fann hún að kaffið var búið þegar hún reyndi að sturta enn einum sopanum upp í sig. Svo aftur stóð hún upp og fyllti á bollann. Fann á sér að nú myndi hún geta skrifað. Kannski var þessi bolli fullur af nýrri skáldagáfu. Svo aftur settist hún niður og lokaði chrome með sannfæringu. Netið skyldi ekki trufla hana meira í dag! En djö... nú var henni orðið kalt á fótunum.

Þannig að í þriðja sinn stóð hún upp. Hvar voru nú sokkarnir? Þessir mjúku og röndóttu voru hlýjastir. Hún fór í gegnum sokkaskúffuna þrisvar sinnum áður en hún mundi ef því að þeir voru í þvottakörfunni, úldnari en þriggja daga gamall staðinn fiskur í  40°C hita. Skyndiákvörðun um að gefa þá upp í bátinn og fara bara í angórusokkana í staðinn. Hún gat samt ekki látið þvottakörfuna standa svona! Ekki þegar hún var búin að sjá hana, það var engin afsökun til fyrir því. Þannig að hún dreif sig í að setja í eina vél. Úldnu sokkarnir voru fyrstir inn.

Með heitari fætur og þvottavélina sem hummaði rólega í næsta herbergi settist hún enn einu sinni niður og ætlaði að koma orðum á blað núna. Af einskærum kæk leitaði hægri hendin í músina og klikkaði á chrome sem opnaðist á facebook. Nei en gaman! Þessi gamla vinkona er á spjallinu!

Klukkutíma og löngu samtali síðar pípti í þvottavélinni. Hún útskýrði stöðuna fyrir vinkonunni með þeim orðum að «nú yrði hún að fara að koma einhverju í verk!» Vinkonan sýndi staðfestunni skilning og þær lofðuðu hverri annarri að þær myndi svo sannarlega spjalla fljótlega aftur. Eftir stóð auð örkin og horfði hlæjandi á hana. En þvotturinn kallaði, það var ekki hægt að láta sokkana úldna í þvottavélinn! Nóg var að þeir hafi úldnað í þvottakörfunni. Þar að auki var nauðsynlegt að teygja aðeins úr fótunum eftir klukkutíma spjall.

Með fulla þvottakörfu gekk hún að snúrunni sem hún þá uppgötvaði að var full af þurrum þvotti frá því daginn áður. Þurrann þvott var ekki hægt að láta sitja í marga daga svo hún ákvað með sjálfri sér að brjóta hann saman eftir að hafa hengt upp þann blauta. Svona áður en hún reyndi aftur að breyta auða blaðinu í meistaraverk. Kannski hún ætti að leyfa sér smá sjónvarpsgláp á meðan  hún brýtur saman þvottinn? Þetta er nú svo mikið! Þegar þvotturinn er samanbrotinn og liggur yndislega skipulagður fyrir framan hana finnur hún að hún er orðin glorhungruð. Þannig hún útbýr sér gómsæta samloku með kotasælu og grænu pestói. Passar að nota langan tíma í að smyrja dásemdina, samlokan verður betri þannig. Hún ákveður með sjálfri sér að það sé ómögulegt að borða við tölvuna svo annar stuttur þáttur dreifir athygli hennar á meðan samlokunni er jóðlað í andlitið.

Eftir annan liðinn klukkutíma sest hún aftur með kaffibollann við tölvuna. Assgoti er erfitt að skrifa! Það er ekki kominn einn stafur af verðandi meistaraverki á blaðið en hún er orðin sveitt á heilanum af áreynslu við að koma einu tákni á blaðið.

Það var kannski tími til að játa sig sigraða. Haustveðrið úti býður líka upp á góðan göngutúr. Já, það er best að gefast upp í dag. Hún stóð upp frá tölvunni og blótaði örlítið tímanum sem hafði farið í að reyna. Hvað hélt hún eiginlega að hún væri? Rithöfundur? Það voru aðrir sem sögðu henni að hún væri flink að skrifa. Af hverju í ósköpunum trúði hún hvað annað fólk sagði? Og hálf hlæjandi yfir eigin asnaskap gekk hún burt frá borðinu, örlítið ósátt við sjálfa sig.

Úti fékk hún tíma til að hugsa. Kannski var ekki lausnin að gefast bara upp, heldur lækka standardinn svolítið. Mesta skáldaverk nútímans myndi ekki koma frá henni, en kannski gætu fæðst hnyttnar örsögur frá henni. Kannski ætti hún að byrja á því?

Ævintýrið sem leið.

Nú leið undir lok ferðalagsins okkar. Þó áttum við eftir að taka þátt í veislunni sjálfri sem var daginn eftir slysið.  Um þúsund manns var boðið, úr öllum stéttum samfélagsins, en "aðeins" 650 mættu. Það var mikið borðað í veislunni, hlegið, horft á fólk dansa, borðað meira, spjallað smá og þar fram eftir götum. Frændur, frænkur, vinir og félagar voru öll búin að frétta af hrakförum fyrri kvölds og var það aðal umræðuefnið. Við skemmtum okkur ágætlega.

Nú voru tveir dagar eftir af dvöl okkar í þessu landi ævintýranna og við vorum ekki enn búin að sjá Himalayafjöllin. Það var hugsanlegur möguleiki á að við gætum náð smá sneið af fjöllunum. Okkur var boðið af gestgjöfum okkar í hótelgistingu í Nagarkot á hóteli sem heitir því stórkostlega nafni Hotel Space Montain.

Við vorum fegin að fá nokkra tíma með nýgiftu brúðhjónunum, sem ákváðu að koma með okkur. Til að sjá sólarupprásina yfir Himalayafjöllum þurftum við að vakna rétt eftir klukkan fimm um morguninn. Við stilltum því samviskusamlega vekjaraklukkuna til að sjá dýrðina.

Klukkan fimm um morguninn vöknuðum við, kíktum út um gluggann, sáum rigningu og þoku. Ekki vottur af sól! Þannig að við fórum aftur að sofa. Næst förum við til Nepal í október, þá er ekki monsún tímabil og meiri líkur á að sjá Himalayafjöllin. 

Síðasta deginum eyddum við í rölt um Bhaktapur. Kathmandu samanstendur af þremur borgríkjum, Bhaktapur, Kathmandu og Lalitpur. Bhaktapur var ein af stærstu borgunum áður en þessi þrjú borgríki voru sameinuð. Við skemmtum okkur í leiðsögn um svæðið, keyptum minjagripi og fengum gefins minjagripi.

 Nýgift hjónin.

 Fínar höggmyndir hvert sem litið var.

 Vörður ver heimsminjarnar.

Kinverkur túristi við turn.

Þegar aftur var komið í húsið var farið að líða að kvöldi. Við notuðum síðustu tímana í að pakka, stressuð yfir að allt sem við höfðum keypt myndi ekki komast og blótandi því að hafa ekki tekið fötin, sem eiga við loftslagið á Íslandi, upp úr ferðatöskunni. Með smá stappi, bölvi, ragni og troðslu tókst okkur þrekvirkið að pakka í töskunar. Og engin þeirra var í yfirvigt!

Heimferðin var jafn löng og ferðin út. Eftir þúsund og eitt öryggistékk á Kathmandu flugvelli og sex hundruð önnur í Delhi vorum við loksins á leiðinni til London. Tveggja tíma seinkun á flugvellinum í Delhi. Flugvélinn virkaði ekki rétt, það var ekki fyrr en þeir slökktu á henni og kveiktu á henni aftur sem allt gekk eins og það átti að gera. Ég og ferðafélaginn hlógum innra með okkur og sáum fyrir okkur samtal flugmannanna við Tech support: "Have you tried turning it off and on again?" Þeir sem hafa séð IT Crowd fatta brandarann.

Við vorum því í tíu tíma sitjandi í sömu flugvélinni og þeir sem segja að það sé ekki þrekvirki hafa ekki prófað það sjálfir! Horfði á þrjár bíómyndir, og reyndi að fyllast ekki af örvæntingu yfir því hvað mínuturnar, sekúndurnar, liðu hægt.

Á Heathrow hlupum við í gegnum flugvöllinn, hrædd um að missa að flugvélinni sem myndi flytja okkur í fang okkar heittelskuðu drengja. Ekkert stress þó, náðum vélinni og vel það. Frá rúmi til rúms tók ferðalagið okkur um sólarhring. 

Það var skrýtið að koma aftur í hversdaginn eftir ævintýrið, en mikið var ég glöð að fá að dýrka drengina mína aftur.

Nú sakna ég Nepal. Ég hlakka ótrúlega til að fara þangað aftur, finna lyktina, tala við fólkið, fá nýtt mangó og borða matinn. Þangað  til verð ég bara að borða matinn sem er búinn til hér á vesturlöndum. Fyrir ykkur sem búið á Íslandi er hægt að fá æðislegan nepalskan mat á veitingastaðnum Kitchen Eldhús á Laugarvegi 60. Mæli með því að þið prófið það!

Frá veislusal á klósettgólf.

Tímin hélt áfram að líða í ævintýri okkar hjóna. Daginn eftir ævintýrið á ánni fengum við leiðsögumann um markaðsgöturnar í Kathmandu, Thamel. Leiðsögumaðurinn var félagi Prabhu, virkilega afslappaður gaur sem rekur netkaffi í miðborginni. Hann hafði samt ekkert betra að gera en að lóðsa okkur um og prútta fyrir okkur á hinum ýmsu stöðum. Við gerðum góð kaup. 

Á meðan við eyddum pening stóð undirbúningurinn fyrir næsta brúðkaup í hámarki, enda brúðkaupsvíglsa Prabhu og Shanti daginn eftir.

Athöfn í garðinum daginn fyrir brúðkaupið.

Brúkaupsdagurinn rann upp. Það var sama stress (hjá okkur) og síðast, klæða sig fyrir klukkan sjö, vera komin á réttan stað fyrir klukkan átta. Það átti samt allt eftir að teygjast og togast vegna Nepali-time. Það er notaður sá tími sem þarf í hlutina, óþarfi að stressa sig yfir þessu öllu saman. Ég leit þó skikkanlega út að þessu sinni, var klædd í rauðan sarí og meira að segja sagt hvernig ég ætti að mála mig. Ég lét þetta allt yfir mig ganga.

Brúðkaupsathöfnin tók átta tíma. Ólíkt vestrænum brúkaupum sitja gestir ekki fastir, það er leyfilegt að ganga um veislusalinn, borða, spjalla og kíkja af og til á brúðhjónin. Við skemmtum okkur vel við að skapa ný sambönd og spjalla við hina ýmsu gesti, sem voru mjög fjölbreyttur hópur.

Shanti og Prabhu í athöfninni.

Ég get þó ekki neitað því að eftir allt þetta allt saman var ég dauðþreytt og hlakkaði til að eiga rólegan dag daginn eftir.

Það gekk að mestu leiti eftir. Við fórum ekki á stjá fyrr en eftir hádegi (rosalega er maður fljótur að fara að geta sofið fram eftir aftur!) og þá aðeins til að borða og spjalla við hin nýgiftu. Þar sem við höfðum lítið séð af gestgjafa okkar hingað til, vegna anna hans, bauð hann okkur með í bíltúr um Kathmandu. Litum við á kaffihúsi, á markaði og kíktum á góðan útsýnispunkt sem sýndi okkur alla borgina.

 Markaðurinn á Durbar torgi.

Kathmandu.


Prabhu, Shanti og ég.

Um kvöldmatarleitið vorum við komin aftur í hús og borðuðum meira, spjölluðum enn meira og hlógum ennþá meira. Drógum okkur svo í hlé og hugðum á svefn í hundgá, umferðarniði, bílflauti og stöku hrópi frá einhverjum í nágrenninu.

Ekki fór það betur en svo en að ektamaður minn kæri rann á baðinu við tannburstun og opnaði pent á sér hnéð. Við sjónina sem blasti við mér þegar ég sá svöðusárið á hnénu var mér að sjálfsögðu mjög brugðið, sérstaklega þegar ég gerði mér grein fyrir hve stutt hafði verið í að hann hefði rotað sig á postulínssætinu (klósettinu). Ég gat þó ekki annað en hlegið eins og vitleysingur og ber ég við tímabundnu brjálæði og sjokki.

Við vorum nú í örlítilli klemmu. Okkur þótti augljóst að sauma þyrfti slysið, þar sem það frussaði blóði statt og stöðugt og var að auki svo djúpt að við þóttust sjá glitta í hvíta hnéskelina fyrir innan. Vandamálið var að við vorum svo til hjálparlaus. Íbúðin okkar var aðskilin frá aðalhúsinu þar sem læknirinn (hinn nýinnvígði mágur Prabhu) svaf. Á milli okkar stóð illskeyttur lögregluvarðhundur (aka Crazy-Dog) sem var hleypt út þegar menn voru gengnir til rekkju sinnar.

Með smá hrópum og köllum, símtölum sem ekki var svarað og nokkrum örvæntingafullum sms-um tókst okkur að ná sambandi við umheiminn. Crazy-Dog var haldið í skefjum á meðan eiginmaðurinn haltraði yfir í húsið, með mig áhyggju-flissandi á eftir sér.

Úrskurður læknisins var sá sami og okkar, sauma þyrfti skurðinn. Öllu heilli eru apótek í Nepal mörg opin langt fram eftir nóttu og þar er hægt að kaupa allt sem hugurinn girnist. Splæst var í nál og tvinna, sótthreinsi og sárabindi. Halldór fékk viskí sem deyfingu og blikkaði ekki auga á meðan nálinni var troðið með miklum erfiðleikum í þykka húðina á hnénu.

Allt er gott sem endar vel. Til öryggis var fórnarlambið sett á sýklalyf daginn eftir og einnig fékk hann stífkrampasprautu.

Ævintýrið á ánni.

Fyrsta daginn okkar í Nepal skriðum við fram úr beddanum okkar um sex leitið, höfðum fengið strangar leiðbeiningar að vera tilbúin fyrir brúðkaup klukkan sjö um morgunin (lærðum svo seinna á Nepali-time: Gerðu ráð fyrir klukkutíma seinkun). Halldór var jakkafatalaus, sem betur fer var hann vaxinn eins og Prabhu og gat því fengið lánuð föt þaðan. Ég gerði mitt besta með það sem ég hafði á milli handanna, snyrtiveskin okkar voru bæði í töskunni sem ekki kom. Ég þótti ekki nógu fín samt sem sem áður, en ég gat lifað með því. 

Prabhu og  Halldór í fyrsta brúðkaupinu.

Í brúðkaupinu, sem átti eftir að taka um átta tíma, fór ég að finna til veikinda. Við urðum að fara snemma heim... Ferðalag sólarhringsins áður hafði einfaldlega verið of mikið! Við voru út úr heiminum í fimm tíma. Fréttum svo að taskan væri komin á flugvöllinn þegar við komumst til meðvitundar aftur, okkur til mikillar gleði!

Skreyttur flutningabíll.

Fyrsta almennilega deginum okkar í Kathmandu eyddum við í að skoða hin ýmsu musteri, hindúa og búddista. Fengum til þess okkar eigin bílstjóra. Fíluðum okkur eins og kóngafólk.

Búddamusteri.

Fjórða daginn vöknuðum við seint eins og alla daga, nutum þess að dunda okkur við að hafa okkur til, með áætlanir um rölt um markaðinn. Ó, hve rangt við höfðum fyrir okkur!

Í hádegismatnum er okkur sagt að við værum að fara í rafting, gista í tjaldi og koma heim aftur á morgun. Full vantrúar hló ég. En, nei, þetta var alveg satt og rétt. Í kvíða mínum og óöryggi sá ég fyrir mér hvernig líki mínu myndi skolast upp á strönd Indlands frá Bengalflóa, líkamshlutar týndir á leiðinni. Eða hvernig alls óþekktar pöddur myndu éta mig lifandi í frumskógi í Nepal! Eða hvernig rútan myndi keyra út af snarbröttum veginum og steypast niður í skóginn og lík okkar yrðu étin af öpum! Drengirnir okkar yrðu foreldralausir!

Þrátt fyrir ímyndunarveikina og stressið í mér létum við slag standa og vorum komin inn í Tata rútu sem myndi taka okkur í þriggja tíma ferðalag eftir kræklóttum vegum, sem minntu óneitanlega á norsku einbreiðu kræklóttu vegina. Það vantaði bara öryggishandriðið. Sama Tata rúta átti eftir að hækka í áliti hjá mér þegar ég sá hana fullhlaðna með fjórum gúmmíbátum, þremur kajökum, árum og svo leiðsögumennirnir á toppnum líka.

 Hin mjög svo traustvekjandi rúta sem tók okkur til Sukute Beach resort.

Við ferðuðumst framhjá hrísgrjónaekrum í fjöllum, snarbröttum hlíðum, aldrei hljóðum skóginum og mörgum litlum þorpum. Hvar sem við komum, sáum eða stoppuðum var fólk. Alls staðar var hægt að sjá föður eða móður með börn og ég saknaði minna.

Þegar við komumst loks á áfangastað lifnaði yfir okkur. Þetta var alls ekki eins slæmt og við höfðum búist við, í raun og veru var þetta bara mjög indælt. Það var meira að segja alvöru klósett á svæðinu! Það var orðið mælieining á þægindi.

Túristinn og tjaldið.

Okkur var ekki leyft að borga fyrir einn einasta hlut, nema lítersflöskur af bjór og aðra drykki. (Staðurinn var í eigu eins frændans.)Við nutum þess að vera til, sátum á barnum um kvöldið, spjölluðum við fólk og borðuðum æðislegan nepalskan mat. Við hugsuðum með tilhlökkun til ferðarinnar daginn eftir.

Daginn eftir vöknuðum við óhressari. Kannski var það svefnleysi næturinnar, kannski að hluta til bjórinn kvöldið áður. Árniðurinn hafði haldið mér vakandi stóran hluta af nóttinni. Við vorum næstum hætt við ferðina, en hugsuðum sem svo að ef við hresstumst ekki við að hafa adrenalín í æðunum þá værum við dauðvona og gætum því allt eins drepist í rafting eins og einhverstaðar annars staðar.

Vonir okkar voru uppfylltar, adrenalínið hressti okkur við og gott betur! Sérstaklega eftir að okkur var sagt að vegna monsúnrigninga væri vatnsborðið í ánni hátt og því hættulegra að fara í rafting en ella.

Áin háværa.

Bátsferðin sjálf var stórkostlega skemmtileg. Við vorum í báti með nepalskri fjölskyldu sem hló og skrækti alla leiðina niður ána og gáfu ferðinni mikinn lit. Þau voru heldur ekki hrædd við að láta sig vaða í ána, nokkuð sem ég lét mér ekki detta í hug að gera!

Eftir ferðina gerðum við tilraun til að þurrka okkur, sem var hægara sagt en gert vegna rakans í loftinu. Allt er þó hægt ef viljinn er fyrir hendi. Við vorum komin heim til Kathmandu um sex leitið um kvöldið, uppgefin en alsæl.

Fyrsti hluti ferðalagsins.

Fyrir um það bil ári síðan ákvaðum við fjölskyldan að eyða heilum sumarmánuði á Íslandi. Fyrir um það bil hálfu ári var okkur svo boðið í brúðkaup til Nepal þennan sama sumarmánuð. 

Vissulega skapaði þetta smá vandamál, sem þó var alls ekki óleysanlegt. Því var farið til Íslands á tilætluðum tíma, eytt þar einum sólardegi, drengjunum komið fyrir í sveitinni hjá ömmu og afa og haldið af stað út í nóttina daginn eftir. Tregafull var kveðjustundin þegar við gengum út úr húsinu.

Ég hafði séð fyrir mér hvernig ég og eiginmaðurinn dreyptum á kokteilum klukkan sex um morguninn á Leifsstöð, ég í hælaskóm og snobbdrakt, hlæjandi að samferðamönnum sem voru hlekkjaðir við barnavagna, blautþurrkur og klístraða putta. Skynsemin leyfði þó aðeins sterkan kaffibolla, víðar buxur og þægilegan bol. Þar að auki öfundaði ég pínulítið fólkið með börnin. 

Fyrsta stopp okkar í ferðinni, sem átti eftir að taka um þrjátíu klukkustundir, var í Frankfurt. Uppfull af orku eftir smá hvíld í fluginu héldum við af stað inn í borgina til að eyða þeim níu tímum sem okkur hafði verið útdeilt. Það má kannski segja að við höfum eytt aðeins of mikilli orku í Frankfurt. Við borðuðum, drukkum bjór og gátum loksins notið nýfengins frelsis okkar. 

Við Römerplatz.

Upp úr sex var stefnan tekin á flugvöllinn á ný. Þörf var á hvíld fyrir fæturnar sem höfðu svo sannarlega verið mikið notaðir á plampi okkar um tígulsteinslagðar götur borgarinnar. Við uppgötvuðum okkur til mikils hryllings að á töltinu höfðu fætur okkar fengið á sig mikinn og sterkan daun sem ekki var hægt að hætta inn í stappaða flugvél í sex tíma flugi. Maður gerir bara ekki svoleiðis!. Aðeins annað okkar var með sokkaleista til skiptana og fór því hitt og splæsti í tvö pör. Verra var að annað parið voru nælonsokkar og það passaði illa við kyn samferðamannsins. Hitt parið voru fagurrauðir sokkar, en það par gengdi þó hlutverki sínu mjög vel og við komum í veg fyrir að drepa alla samferðalanga okkar með eiturgasárás.

Við flugum með Etihad til Abu Dhabi.

Næsta stopp í ferðinni var í Abu Dhabi í sameinuðu arabísku furstadæmunum og var það í fyrsta sinn sem ég var staðsett á Arabíuskaga. Hitinn þar var ótrúlegur! Það var eins og að ganga á vegg þegar við komum út úr loftkældri flugvélinni og beint út í 45°C. Ég skildi ekki hvernig fólk gat unnið í þessum hita! Þarna rétt hjá var þó einn Indverji að grafa holu, sem eflaust hafði tilgang, og verkstjórinn hans stóð í skýli og horfði á.

Á þessu stigi ferðalagsins vorum við orðin uppgefin, og þó áttum við enn um tíu tíma eftir! Ráfandi um flughöfnina náðum við þó að fjárfesta í nokkrum minjagripum og gjöfum. Og enn hélt ráfið áfram og einhvernveginn tókst okkur að finna rétta röð fyrir flugvélina til Kathmandu þar sem við vorum flokkuð eins og kindur eftir lit. Hvítir í eina röð og allir hinir í aðra. 

Mikil töf varð á flugvélinni, um tveir tímar, og grínuðumst við með að það væri sennilega verið að leita að okkar töskum, enda löngu búin að sætta okkur við að við myndum ekki getað fengið töskurnar okkar alla leið frá Keflavík til Kathmandu á sama tíma og við. Flugið á milli Abu Dhabi og Kathmandu virtist líða í algjöru móki að mestu leiti, fyrir minn part. Ég komst þó til meðvitundar en uppgötvaði mér til hryllings að enn voru tveir tímar eftir af fluginu. Það leið þó eins og allt gerir á endanum. 

Við lentum svo í Kathmandu um 16:30 að staðartíma. Flugvöllurinn var vinalegur, einfaldur og mjög litill miðað við skrímslavellina sem við höfðum ferðast í gegnum. Í feginleik okkar yfir að vera komin á endastöð sáum við allt í björtu ljósi og fannst meira að segja tollverðir og visagaurar yndislegir. 

Kathmandu.

Grín okkar í Abu Dhabi reyndist rétt. Ég fékk mína tösku en hinn helmingurinn fékk ekkert. Við vorum þó rösk til og fórum og sendum formlega kvörtun, hunskuðumst svo út af vellinum og hittum Prabhu sem beið. 

Ferðalagið tók allt í allt rúmlega 31 tíma. Við vorum svo uppgefin eftr ferðina að okkur svimaði af þreytu. Eins erfitt, þreytandi og leiðinlegt það er að ferðast svona langt, þá verður það alltaf þess virði. Hvað er lífið án ævintýra?

Á heimili Prabhu var undirbúningurinn fyrir brúðkaup morgundagsins í fullum gangi. Daginn eftir átti systir Prabhu að giftast en ég kem að því seinna.

Vorgrænar veislur

Nú er sumarið loksins komið til okkar. Ég fagna hlýjum (og sumum mishlýjum) sólardögum með skógargöngum og blómapælingum. Það er nefnilega svo miklu auðveldara að rækta og sjá um blóm þegar þeim er ekki blásið burt. Ég hef ekki tölu á því hve oft ég þurfti að sækja blómakörin hennar mömmu niður í tún í gamla daga, plokka upp stjúpurnar á leiðinni og reyna eftir bestu getu að planta þeim upp á nýtt. Nei, ég sakna ekkert mjög mikið sjávarandvarans á Íslandi.

Ég sakna aftur á móti fjölskyldunnar og því var það velkomin viðbót við heimilið þegar móðir og bróðir komu í annasömum apríl. Að sjálfsögðu var borðað mikið og vel alla daga, nokkrum kílóum bætt á sig (hver væri annars tilgangurinn með líkamsrækt?)  og dagarnir liðu hratt. 

Hápunkturinn var ef til vill tveggja ára afmæli Litla Vargs. Já, sá litli er orðinn tveggja ára gamall. Við fögnuðum áfanganum viku fyrir raunverulegan afmælisdag svo móðir og bróðir gætu fagnað með okkur. Einnig var nokkrum velvöldum gestum boðið, svo að allar kökurnar yrði ekki bara étnar af þeim sem þegar höfðu borðað of mikið yfir páskana. 

Himnarnir brostu við okkur á veisludeginum. Hitinn og góðviðrið fór fram úr bestu vonum og þetta árið var engin skítalykt af túnunum í kring. Dagurinn var góður. Allur apríl var góður. Við kvöddum svo móður og bróður tveimur dögum síðar og þau komust heim, þrátt fyrir smá misskilning við flugfélagið. 

Hér eru svo nokkrar myndir af afmælisbarninu!

Flottur með sólgleraugu af frænku sinni.

Kveikt á kertum! 

Kakan var gul sem sólin og græn sem vorið.

Útblásturinn tókst með endemum vel. Tók bæði kertin í einu.

Var þó ansi skelkaður á klappinu sem fylgdi eftir.

Og ein af bróður sem kunni vel að meta grænar súkkulaðimuffur.

Píslarsaga móður

Síðustu dagar hafa verið krefjandi. Heimkoma frá Fróni á mánudagskvöldi og strax var einn orðinn veikur. Daginn eftir féll hinn. Sitthvor veikin. 

Þegar komið var að kvöldmatartíma í gærkvöldi var ég ekki viss um hver myndi borða og hver ekki. Kvöldmaturinn samanstóð af soðnum kartöflum og fiskipinnum. Eitthvað sem Vargur og Þvargur eru báðir mjög hrifnir af og borða oftast yfir sig af. 

Ég var að minnsta kosti glorhungruð og vissi að ég myndi borða vel. Ég fór því að safna afkvæmum að borðinu. Einn gekk á tveimur jafnfljótum, treglega. Hinn fékk far í fangi mínu. Þegar ég var komin hálfa leið að hásætinu gengu krampar um líkama ungans. 

Illa lyktandi spýjan lak niður peysuna mína, skvettist á veggina, stólana, borðið (þó ekki upp á það), sokkana, buxurnar. Þvargur horfði á aðfarir bróður sín með hrylling í augunum. Faðirinn hoppaði burt frá spýjuárásinni, fimlega. 

Ég og sá magasjúki stóðum eftir í polli á meðan aðrir meðlimir fjölskyldunnar flýðu borðið í ofboði. Afkvæmið til að koma sér aftur fyrir í sófanum undir teppi og faðirinn til að hefja þrif.

Vopnaður tusku, fötu, ilmefnum, moppu og dassi af blóti náði eiginmaðurinn að afmá ummerki um uppkastið. Þegar allt var yfirgengið höfðu þó fæsti lyst á matnum sem enn stóð á borðinu og kólnaði og var á þessum tímapunkti orðinn allkaldur. 

Var því sest í sófann, velt fyrir sér mögulegum lausnum en svo ákveðið að bíta í það súra og borða kaldan mat án matarlystar. 

Vargur eyddi svo nóttinni í að vekja foreldra sína reglulega, æla í rúmið þeirra, æla í sitt rúm, æla á gólfið, æla á sig og svo æla aðeins meira. Þvargur losnaði við hitann en var þó enn raddlaus. 

Við vonum að hasarinn haldi ekki áfram í dag.