Þar sem ég þeysti
eftir þjóðveginum, með hugann við að mæta í vinnuna á réttum tíma, stekkur fram
fugl úr vegkantinum. Fuglinn var í greinilegum sjálfsmorðshugleiðingum, greyið,
því ég sá ekki mikið af honum. Ekki brá fyrir nema löngum goggi, svörtum og
hvítum fjöðrum innan um gráar. Og svo auðvitað blóðug rákin sem hann skyldi
eftir sig á framrúðunni og neitar að fara, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir
mínar til að afmá sönnunargögnin. Rúðuþurrkur og rúðupiss virkaði ekki, ég
reyndi á milli þess sem ég þurrkaði tárin úr augunum á mér.
Þetta fugldráp af
gáleysi (eða ættum við frekar að kalla það sjálfsmorð fuglsins? Eru ekki slys
alltaf á ábyrgð bílstjórans? Fletta upp!) átti sér stað í gær. Í morgun reyndi
annar fugl að lengja sakavottorð mitt á þjóðveginum (sem hljóðar upp á nokkrar
mýs, einn máv og fórnarlamb gærdagsins). Nú sá ég kauða aftur á móti áður en
glæpurinn varð að veruleika og ég gat með ótrúlegum aksturshæfileikum (tiplaði
létt á bremsuna) komist hjá árekstri og ég sá í baksýnisspeglinum hvernig
fuglvitleysingurinn flaug áfram, óvitandi um hina ómetanlegu lífsgjöf sem ég
hafði gefið honum. Fljúg áfram, kæri vin, og hugsaðu til mín með hlýju!
Fuglinn sem þáði
lífgjöfina af mér var lóa. Ég gerði mér grein fyrir að fuglinn í gær var lóa.
Vorboðinn ljúfi sem ég hef fylgst með á Arnahóli. Blessuð lóan. Lóan er komin
og allt það. Lóa. Er vorið (því ég neita að kalla ástandið úti sumar) svo kalt
að lóan sjái ekki annan kost en að fleygja sér fyrir bíl? Mér finnst nú illa
komið fyrir lóunni ef hún missir vonina út af smá vorhreti Hvað eigum við mennirnir þá að hugsa? Ég vona að að það sé ekki eins farið hjá öðrum farfuglum
landsins. Að ég tali nú ekki um vetursetufuglana, þá sem þurftu að þreyja hinn
kalda, vindasama og snjóþunga vetur.
Nei, tökum
íslensku sumri fagnandi! Finnum föðurlandið, ullarpeysuna, gítarinn, kæliboxið
(nei djók, það er nóg að láta mjólkina standa úti!), svefnpokann, tjaldið og
vindsængina og skellum okkur í útilegu á 17. júní. 12 gráður í sól þótti lúxus
þegar mamma var ung! Vindkælingin virkar svo alveg stórvel á brunann ef við
brennum í hinni blússandi sól. Njótum sumarsins og klæðum okkur eftir veðri og
missum ekki gleðina. Við höfum alltaf miðnætursólina.
