Sakarvottorð sem lengist

Þar sem ég þeysti eftir þjóðveginum, með hugann við að mæta í vinnuna á réttum tíma, stekkur fram fugl úr vegkantinum. Fuglinn var í greinilegum sjálfsmorðshugleiðingum, greyið, því ég sá ekki mikið af honum. Ekki brá fyrir nema löngum goggi, svörtum og hvítum fjöðrum innan um gráar. Og svo auðvitað blóðug rákin sem hann skyldi eftir sig á framrúðunni og neitar að fara, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mínar til að afmá sönnunargögnin. Rúðuþurrkur og rúðupiss virkaði ekki, ég reyndi á milli þess sem ég þurrkaði tárin úr augunum á mér.

Þetta fugldráp af gáleysi (eða ættum við frekar að kalla það sjálfsmorð fuglsins? Eru ekki slys alltaf á ábyrgð bílstjórans? Fletta upp!) átti sér stað í gær. Í morgun reyndi annar fugl að lengja sakavottorð mitt á þjóðveginum (sem hljóðar upp á nokkrar mýs, einn máv og fórnarlamb gærdagsins). Nú sá ég kauða aftur á móti áður en glæpurinn varð að veruleika og ég gat með ótrúlegum aksturshæfileikum (tiplaði létt á bremsuna) komist hjá árekstri og ég sá í baksýnisspeglinum hvernig fuglvitleysingurinn flaug áfram, óvitandi um hina ómetanlegu lífsgjöf sem ég hafði gefið honum. Fljúg áfram, kæri vin, og hugsaðu til mín með hlýju!

Fuglinn sem þáði lífgjöfina af mér var lóa. Ég gerði mér grein fyrir að fuglinn í gær var lóa. Vorboðinn ljúfi sem ég hef fylgst með á Arnahóli. Blessuð lóan. Lóan er komin og allt það. Lóa. Er vorið (því ég neita að kalla ástandið úti sumar) svo kalt að lóan sjái ekki annan kost en að fleygja sér fyrir bíl? Mér finnst nú illa komið fyrir lóunni ef hún missir vonina út af smá vorhreti Hvað eigum við mennirnir þá að hugsa? Ég vona að að  það sé ekki eins farið hjá öðrum farfuglum landsins. Að ég tali nú ekki um vetursetufuglana, þá sem þurftu að þreyja hinn kalda, vindasama og snjóþunga vetur.

Nei, tökum íslensku sumri fagnandi! Finnum föðurlandið, ullarpeysuna, gítarinn, kæliboxið (nei djók, það er nóg að láta mjólkina standa úti!), svefnpokann, tjaldið og vindsængina og skellum okkur í útilegu á 17. júní. 12 gráður í sól þótti lúxus þegar mamma var ung! Vindkælingin virkar svo alveg stórvel á brunann ef við brennum í hinni blússandi sól. Njótum sumarsins og klæðum okkur eftir veðri og missum ekki gleðina. Við höfum alltaf miðnætursólina.

Kverkaskítur og kvef

Ég held að allir sem hafa eytt einhvernjum tíma á landinu í vetur viti að það hefur verið stormasamt. Ég hafði í rauninni ekki neina reynslu af þessum vetri sjálf. Hafði bara séð þess getið í fréttum að hinn og þessi stormurinn eða hitt og þetta hamfaraveðrið fari yfir Ísland. En veturkonungur hefur ákveðið að gefa mér nasaþefinn af öllum lægðunum sem gengið hafa yfir landið síðan í nóvember. Þvílíkt og annað eins skítaveður! Ef maður gerist svo djarfur að brydda upp á umræð um veðrið við veðurbarðann, vetursetu Íslending mun sá hinn sami eflaust hlæja stórkarlalega. Stoltið yfir óveðrinu er töluvert þótt þreytan yfir innisetunni sé mikil. Þegar maður aftur á móti skyggnist inn fyrir, inn í kjarnann á Íslendingnum sér maður örvæntinguna. Örvæntinguna yfir óveðrunum og maður gerir sér grein fyrir að stórkarlahláturinn er aðeins blekking. Því, viðurkennum það krakka, við erum öll leið á þessu og viljum fá vor og það er ekki töff og kúl að hafa alltaf skítaveður. 

Veturinn reyndi að villa um fyrir mér fyrstu dagana með björtu veðri og lygnu. Hann gat ekki haldið uppi blekkingunni nógu lengi. Þar að auki var mér nóg að hugsa um að flytja til Íslands og þá var ég komin með bullandi kvef, vott af eyrnabólgu og hósta. Strax úti í Noregi!

Hér sit ég því, með krónsískan kverkaskít eftir þrálátt kvef, og horfi útum gluggann úr gamalkunnu eldhúsi og bíð eftir næsta óveðri sem er búið að melda sig inn á morgun. Það ætlar að mæta í partíið með látum! Hnokkunum finnst þetta að vonum nokkuð spennandi. En þegar ekki er hægt að fara í sundferðir og bæjarferðir sér til dægrastyttinga verða einstaka dagar, þegar veðurskilyrði hefta ferðir okkar, þó ansi langir. Ungviðin verða svekkt yfir hamaganginum í veðrinu. Móðirin af afkvæmunum sammála.

Þegar hitaveitan brást eitt kvöldið í enn einum storminum var mér nóg boðið. Vindurinn buldi svoleiðis á gluggunum með ofsalátum og ég hugsaði með mér að það væri skammt í að gluggarnir myndu gefa sig undan þrýstinginum. Ég hafði komið mér fyrir í sófanum með teppi og hlustaði á ósköpin með örðu eyranu og með hinu reyndi ég að greina orðaskil í sjónvarpinu. Áður en ég vissi af var teppið komið upp fyrir haus, fæturnir voru komnir þétt upp að líkamanum og nefið var ískalt og jaðraði við að sultardropi héngi á því og ég tiraði öll og skalf. Til hvers að vera í íslensku húsi ef hitaveitan bregst?!

Já, það er ekki tekið út með sældinni að flytja til Íslands í byrjun mars. Þó syng ég hvern ættjarðarsönginn á eftir öðrum í huganum. Ísland er land þitt, Farsældar frón og til og með þjóðsönginn, sem ég kann ekki einu sinni almennilega. Þjóðrembingur? Held það bara.

Lendingin

Það er ekki fyrr en á úfnum degi sem þessum sem ég loksins lendi eftir hamagang síðustu vikna. Þó ómar ekkert annað lag í hausnum á mér en laglínan nú andar suðrið sæla vindum þíðum í flutningi karlakórs. Raunveruleikin er öllu kaldari, út um gluggann sér í hvítt, hvítt og einstaka laufblað á hraðferð. Ég velti fyrir mér hvernig í ósköpum þetta eina laufblað sé búið að ná að halda sér fast alla hina stormana, eða kemur það kannski frá Egilstöðum?

Síðustu vikurnar í Noregi voru ljúfsárar. Við komumst þó að því hvernig Norðmenn virkilega eru. Þetta er eitt besta fólk sem hægt er að eiga að vinum. Allir voru viljugir til að hjálpa, allir kvöddu okkur með tár á hvarmi, sendu okkur í burtu með gjöfum og heillaóskum um góða framtíð. Ég er svo yfirfull af þakklæti til þeirra allra. Til þeirra líka sem hjálpuðu við flutningana með bros á vör, fylltu gáminn af röggsemi þrátt fyrir mígandi rigningu. Til þeirra sem buðu okkur í kvöldmat þegar mest gekk á, eða ég var búin að pakka pottum og pönnum og ófær um að elda. Til þeirra sem buðu okkur íbúð til gistingar síðustu næturnar í votum Noregi. Til fyrrverandi samstarfsfólks sem kvaddi mig fimm sinnum. Til leikskólastarfsfólksins sem grét með hori síðasta daginn sem strákarnir komu í leikskólann. Ég grét meira. Þegar ég svo er komin heim til Íslands fæ ég sendan blómvönd frá samstarfsfólkinu. Alla leið til Íslands. Og ég hugsa með mér að í Noregi eigi ég vini fyrir lífstíð, því þannig eru Norðmenn. Og þið hin, þið vitið hver þið eruð: Takk fyrir okkur!

Það var erfitt að kveðja þetta fólk. Ég hef aldrei verið  mjög flink í að kveðja og þegar kveðja á fólk eins og þetta verður það enn erfiðara. Við förum þó heim með góðar minningar um árin í Noregi, um fólkið sem bíður okkar þegar við förum í heimsókn og um heitu sumrin þegar hægt var að synda í Brakvatni.

En lífið heldur áfram. Við mæðginin ætlum næsta mánuðinn að einbeita okkur að því að lenda báðum fótum í landi vinda og ísa. Eftir það hefst alvaran. Drengir fara á leikskóla og móðirin hefur vinnu á ný. Við bíðum svo eftir föðurnum með eftirvæntingu sem enn er staddur í blauta Noregi.

Með eftirsjá og tilhlökkun

Í Noregi líður senn að vori. Ég horfi á ísinn bráðna, hreinlega gufa upp, af gangstéttunum. Ég finn hitann frá sólinni og teygi snjóhvítt nefið í áttina að henni. Ég á nefnilega til að gleyma því að sólin geti vermt þegar það er hávetur og ekkert nema rakt myrkrið ríkir.

En við munum í þetta sinn ekki njóta hins norska, yljandi og milda vors. Og ég kemst ekki hjá því að hugsa með örlítilli eftirsjá til þess. Okkar vor verður á Íslandi. Íslandi þar sem maður horfir út um gluggann með örvæntingu og vonar að það hætti að snjóa/rigna/blása/vera kalt langt fram í júní. Þegar maður vonar að það verði sumar þetta sumarið. Þegar þú loksins leyfir þér að slaka á og það skellur svo á með hríð og haglélum. Þegar svo líður að hausti og þú horfir enn út um sama gluggann af því það er bara „gluggaveður“ og hugsar með sjálfri þér að þetta hafi nú verið stutt sumar og enginn varð hitinn og þú tendrar ljós til að lýsa upp myrkrið sem er þegar farið að gleypa sólina. Ég ætla svo ekki einu sinni að fara út í hvað mér finnst um efnahagslegt og pólitískt ástand landsins, sem er óneitanlega mikið verra en í Noregi.

Já, þetta höfum við valið okkur. Hér hrúgast upp kassar með hlutum sem eru svo sjaldan notaðir að þeir voru hreinlega fallnir í gleymsku. En eru þó svo nauðsynlegir þegar allt kemur til alls. Allt skal fylgja okkur heim, þó að húsmóðirin vilji helst henda öllu draslinu. Þrír herramenn eru ekki á sama máli. Hér stressum við okkur yfir því hvenær gámurinn komi til að fylla og hvort við náum að fylla hann á réttum tíma. Við hugsum með söknuði til alls fólksins sem við höfum kynnst í nýju landi. Og við grátum sumur sem við munum ekki lifa í Noregi.

Við erum á leiðinni heim. Og þrátt fyrir að sjá eftir sumri og nýjum vinum þá hlakkar okkur til. Ég hlakka til að stinga mér í heita laug á köldum rigningar degi og hlæja að veðurguðunum. Ég hlakka til að eignast nýja vini á nýjum/gömlum stað. Okkur hlakkar til að sameinast fjölskyldu á ný og búa til sameiginlegar minningar með fólkinu okkar. Ég hlakka til að tala hið ástkæra og ylhýra á ný.

Ég hlakka til að takast á við framtíðina þó ég sjái líka eftir því sem ég mun missa héðan. 

Dagurinn sem ég hitti Jesú

Þar sem ég stóð og vann eins og hestur, til að vera fyrr búin, til að komast heim, gengu fram hjá mér tvær ungar konur með barnavagna. Þetta er ekki óalgeng sjón í matvörubúð í Noregi um hádegisbil. Þær brostu til mín, eins og svo margir aðrir viðskiptavinir og ég brosti á móti. Svona eins og maður gerir.

Ég hélt svo áfram með vinnuna. Stuttu seinna nálgast þessar ungu konur mig aftur. "Má ég spyrja þig einnar spurningar?" Spurði sú sem hafði orðið fyrir þeim. Já, að sjálfsögðu gætu þær það. Ekki væri þó víst að ég vissi svarið. Lýsti sú orðglaða því þá yfir að þær væru kristnar. Ósjitt, hugsaði ég með mér. Hvort það gæti verið að ég væri með verk í líkamanum.

Ég horfði hikandi til baka á þær, velti fyrir mér örstutta stund hvert svar mitt ætti að vera. Ef ég myndi svara játandi (sem var satt, var með dúndrandi hausverk og vöðvabólgu) þá myndi samtalið verða lengra og fara í meiri vitleysu en það var nú þegar komið. Ef  ég myndi svara neitandi þá myndi samtalið vera búið og ég myndi fá að halda áfram með vinnuna mína ótrufluð, en aldrei verða þess vísari hvað þær vildu. Aldrei upplifa hvernig það er að tala við sannkristna manneskju í Noregi.

Sú orðglaða hélt áfram að tala áður en ég gat svarað. "Við gengum nefnilega framhjá þér áðan og skynjuðum að þú hefðir verk í bakinu. Eða hún skynjaði það." Og hún benti á samferðakonu sína. Ég svaraði játandi, að jú ég hefði reyndar smá verki í öxlunum. Mig langaði að vita hvert þetta væri að fara. Yrði mér boðið í særingu í kirkjunni þeirra um kvöldið?

"Mættum við leggja hendur á þig og biðja fyrir þér svona örsnöggt?" Það lá við að ég hváði, svo hissa var ég. Og aftur hikaði ég. Samferðakonan með sameiginlega verkinn stóð enn þögul á bak við vinkonu sína. Sú orðglaða byrjaði að sannfæra mig um Guðs ást og minnti mig á að Jesú elskaði mig. Og ég hugsaði með mér, ojæja, hvers vegna ekki? Hún hélt áfram og minnti mig á að Jesú hafi á sínum æviárum læknað ótalmarga og vitnaði í helg testament sér til stuðnings. Sannkristið fólk gæti gert það sama og þær langaði að gera þetta fyrir mig. Ég stóð og brosti á móti og játti því að þær mættu alveg biðja fyrir mér. Hvers vegna ekki?

Þær lögðu á mig hendur, báðu Jesú að blessa mig og spurðu mig svo hvort ég fyndi ekki strax mun. Ég varð að neita því. Þær báðu um að fá annað tækifæri. Jújú, allt í lagi. Og í seinna skiptið opnuðust himnarnir og Jesú sjálfur steig niður frá hægri hönd föður síns og nuddaði á mér axlirnar. Eða þannig. Þær litu vongóðar á mig, væri ekki allt betra núna? Nei, því miður. Þær minntu mig á að áhrifin gætu komið seinna fram, þegar þær væru farnar. 

Ég brosti til þeirra og þakkaði þeim fyrir áhugann. Því þetta var fallegt hjá þeim. Ég gjörsamlega elska að hitta svona karaktera. Elska það.

Áður en ég var komin heim var hausverkurinn farinn, vöðvabólgan í rénun og ég í flúnkufínu skapi. Hvort það séu áhrifa af blessun og bænum eða bara hádegismaturinn sem ég var nýbúin að borða er svo annað mál.

Frestun og fáránlegar væntingar

Hún settist niður með rjúkandi kaffibolla við hliðina á sér, smá biti af súkkulaði kexi fylgdi með. Það er svo gott. Nú skildi hún skrifa. Hún teygði út hendurnar og lagði þær létt á lyklaborðið. Og beið. Teygði hendina varlega í kaffibollann og fékk sér góðan sopa. Kaffisopinn rann ljúflega niður og hún var þess fullviss að með þessum sopa hafði fæðst hugmyndin að meistaraverkinu. Hún fann það á sér. Hallaði sér svo aftur, hugsandi, með kaffibollann í hendinni, og starði á autt blaðið. Og sötraði heitann vökvann.

Hún sá fyrir sér blaðisíðu eftir blaðsíðu af sögum, spennandi, sorglegum, fyndnum, leiðinlegum. Bara hvað sem er! En það kom ekkert úr þessum kaffisopa. Það að horfa á autt blaðið var eins og pynting! Nú skildi eitthvað sett á blað! Og hún lagði aftur frá sér kaffið sem þó ilmaði svo vel. Hún teygði aftur fram hendurnar og lagði þær með meiri sannfæringu á lyklaborðið. Hún setti í brýrnar og hugsaði og beið eftir að krampar færu um hendurnar og eins og fyrir töfra væri komin skáldsaga upp á 300 blaðsíður á skjáinn. Hver síða uppfull af ótrúlegri spennu og eftirvæntingu og tilfinningum.

En það er ekki þannig sem það virkar og hún var hægt og rólega að gera sér grein fyrir að kaffið var ekki einhver töfrandi skáldavökvi sem gæfi henni hugmyndinna að mesta skáldaverki sem mannkynið hefur nokkurn tímann augum litið. Hún fann að henni var orðið pínulítið kalt svo hún stóð upp og sótti sér peysu. Ákvað svo að kíkja aðeins á netið til að sjá hvort að andinn kæmi yfir hana við að skoða einhverja frétt á mbl.is. Kannski var svarið við öllu hennar hugmyndaleysi að finna á netinu!

Tuttugu mínútum síðar fann hún að kaffið var búið þegar hún reyndi að sturta enn einum sopanum upp í sig. Svo aftur stóð hún upp og fyllti á bollann. Fann á sér að nú myndi hún geta skrifað. Kannski var þessi bolli fullur af nýrri skáldagáfu. Svo aftur settist hún niður og lokaði chrome með sannfæringu. Netið skyldi ekki trufla hana meira í dag! En djö... nú var henni orðið kalt á fótunum.

Þannig að í þriðja sinn stóð hún upp. Hvar voru nú sokkarnir? Þessir mjúku og röndóttu voru hlýjastir. Hún fór í gegnum sokkaskúffuna þrisvar sinnum áður en hún mundi ef því að þeir voru í þvottakörfunni, úldnari en þriggja daga gamall staðinn fiskur í  40°C hita. Skyndiákvörðun um að gefa þá upp í bátinn og fara bara í angórusokkana í staðinn. Hún gat samt ekki látið þvottakörfuna standa svona! Ekki þegar hún var búin að sjá hana, það var engin afsökun til fyrir því. Þannig að hún dreif sig í að setja í eina vél. Úldnu sokkarnir voru fyrstir inn.

Með heitari fætur og þvottavélina sem hummaði rólega í næsta herbergi settist hún enn einu sinni niður og ætlaði að koma orðum á blað núna. Af einskærum kæk leitaði hægri hendin í músina og klikkaði á chrome sem opnaðist á facebook. Nei en gaman! Þessi gamla vinkona er á spjallinu!

Klukkutíma og löngu samtali síðar pípti í þvottavélinni. Hún útskýrði stöðuna fyrir vinkonunni með þeim orðum að «nú yrði hún að fara að koma einhverju í verk!» Vinkonan sýndi staðfestunni skilning og þær lofðuðu hverri annarri að þær myndi svo sannarlega spjalla fljótlega aftur. Eftir stóð auð örkin og horfði hlæjandi á hana. En þvotturinn kallaði, það var ekki hægt að láta sokkana úldna í þvottavélinn! Nóg var að þeir hafi úldnað í þvottakörfunni. Þar að auki var nauðsynlegt að teygja aðeins úr fótunum eftir klukkutíma spjall.

Með fulla þvottakörfu gekk hún að snúrunni sem hún þá uppgötvaði að var full af þurrum þvotti frá því daginn áður. Þurrann þvott var ekki hægt að láta sitja í marga daga svo hún ákvað með sjálfri sér að brjóta hann saman eftir að hafa hengt upp þann blauta. Svona áður en hún reyndi aftur að breyta auða blaðinu í meistaraverk. Kannski hún ætti að leyfa sér smá sjónvarpsgláp á meðan  hún brýtur saman þvottinn? Þetta er nú svo mikið! Þegar þvotturinn er samanbrotinn og liggur yndislega skipulagður fyrir framan hana finnur hún að hún er orðin glorhungruð. Þannig hún útbýr sér gómsæta samloku með kotasælu og grænu pestói. Passar að nota langan tíma í að smyrja dásemdina, samlokan verður betri þannig. Hún ákveður með sjálfri sér að það sé ómögulegt að borða við tölvuna svo annar stuttur þáttur dreifir athygli hennar á meðan samlokunni er jóðlað í andlitið.

Eftir annan liðinn klukkutíma sest hún aftur með kaffibollann við tölvuna. Assgoti er erfitt að skrifa! Það er ekki kominn einn stafur af verðandi meistaraverki á blaðið en hún er orðin sveitt á heilanum af áreynslu við að koma einu tákni á blaðið.

Það var kannski tími til að játa sig sigraða. Haustveðrið úti býður líka upp á góðan göngutúr. Já, það er best að gefast upp í dag. Hún stóð upp frá tölvunni og blótaði örlítið tímanum sem hafði farið í að reyna. Hvað hélt hún eiginlega að hún væri? Rithöfundur? Það voru aðrir sem sögðu henni að hún væri flink að skrifa. Af hverju í ósköpunum trúði hún hvað annað fólk sagði? Og hálf hlæjandi yfir eigin asnaskap gekk hún burt frá borðinu, örlítið ósátt við sjálfa sig.

Úti fékk hún tíma til að hugsa. Kannski var ekki lausnin að gefast bara upp, heldur lækka standardinn svolítið. Mesta skáldaverk nútímans myndi ekki koma frá henni, en kannski gætu fæðst hnyttnar örsögur frá henni. Kannski ætti hún að byrja á því?

Ævintýrið sem leið.

Nú leið undir lok ferðalagsins okkar. Þó áttum við eftir að taka þátt í veislunni sjálfri sem var daginn eftir slysið.  Um þúsund manns var boðið, úr öllum stéttum samfélagsins, en "aðeins" 650 mættu. Það var mikið borðað í veislunni, hlegið, horft á fólk dansa, borðað meira, spjallað smá og þar fram eftir götum. Frændur, frænkur, vinir og félagar voru öll búin að frétta af hrakförum fyrri kvölds og var það aðal umræðuefnið. Við skemmtum okkur ágætlega.

Nú voru tveir dagar eftir af dvöl okkar í þessu landi ævintýranna og við vorum ekki enn búin að sjá Himalayafjöllin. Það var hugsanlegur möguleiki á að við gætum náð smá sneið af fjöllunum. Okkur var boðið af gestgjöfum okkar í hótelgistingu í Nagarkot á hóteli sem heitir því stórkostlega nafni Hotel Space Montain.

Við vorum fegin að fá nokkra tíma með nýgiftu brúðhjónunum, sem ákváðu að koma með okkur. Til að sjá sólarupprásina yfir Himalayafjöllum þurftum við að vakna rétt eftir klukkan fimm um morguninn. Við stilltum því samviskusamlega vekjaraklukkuna til að sjá dýrðina.

Klukkan fimm um morguninn vöknuðum við, kíktum út um gluggann, sáum rigningu og þoku. Ekki vottur af sól! Þannig að við fórum aftur að sofa. Næst förum við til Nepal í október, þá er ekki monsún tímabil og meiri líkur á að sjá Himalayafjöllin. 

Síðasta deginum eyddum við í rölt um Bhaktapur. Kathmandu samanstendur af þremur borgríkjum, Bhaktapur, Kathmandu og Lalitpur. Bhaktapur var ein af stærstu borgunum áður en þessi þrjú borgríki voru sameinuð. Við skemmtum okkur í leiðsögn um svæðið, keyptum minjagripi og fengum gefins minjagripi.

 Nýgift hjónin.

 Fínar höggmyndir hvert sem litið var.

 Vörður ver heimsminjarnar.

Kinverkur túristi við turn.

Þegar aftur var komið í húsið var farið að líða að kvöldi. Við notuðum síðustu tímana í að pakka, stressuð yfir að allt sem við höfðum keypt myndi ekki komast og blótandi því að hafa ekki tekið fötin, sem eiga við loftslagið á Íslandi, upp úr ferðatöskunni. Með smá stappi, bölvi, ragni og troðslu tókst okkur þrekvirkið að pakka í töskunar. Og engin þeirra var í yfirvigt!

Heimferðin var jafn löng og ferðin út. Eftir þúsund og eitt öryggistékk á Kathmandu flugvelli og sex hundruð önnur í Delhi vorum við loksins á leiðinni til London. Tveggja tíma seinkun á flugvellinum í Delhi. Flugvélinn virkaði ekki rétt, það var ekki fyrr en þeir slökktu á henni og kveiktu á henni aftur sem allt gekk eins og það átti að gera. Ég og ferðafélaginn hlógum innra með okkur og sáum fyrir okkur samtal flugmannanna við Tech support: "Have you tried turning it off and on again?" Þeir sem hafa séð IT Crowd fatta brandarann.

Við vorum því í tíu tíma sitjandi í sömu flugvélinni og þeir sem segja að það sé ekki þrekvirki hafa ekki prófað það sjálfir! Horfði á þrjár bíómyndir, og reyndi að fyllast ekki af örvæntingu yfir því hvað mínuturnar, sekúndurnar, liðu hægt.

Á Heathrow hlupum við í gegnum flugvöllinn, hrædd um að missa að flugvélinni sem myndi flytja okkur í fang okkar heittelskuðu drengja. Ekkert stress þó, náðum vélinni og vel það. Frá rúmi til rúms tók ferðalagið okkur um sólarhring. 

Það var skrýtið að koma aftur í hversdaginn eftir ævintýrið, en mikið var ég glöð að fá að dýrka drengina mína aftur.

Nú sakna ég Nepal. Ég hlakka ótrúlega til að fara þangað aftur, finna lyktina, tala við fólkið, fá nýtt mangó og borða matinn. Þangað  til verð ég bara að borða matinn sem er búinn til hér á vesturlöndum. Fyrir ykkur sem búið á Íslandi er hægt að fá æðislegan nepalskan mat á veitingastaðnum Kitchen Eldhús á Laugarvegi 60. Mæli með því að þið prófið það!