Með eftirsjá og tilhlökkun

Í Noregi líður senn að vori. Ég horfi á ísinn bráðna, hreinlega gufa upp, af gangstéttunum. Ég finn hitann frá sólinni og teygi snjóhvítt nefið í áttina að henni. Ég á nefnilega til að gleyma því að sólin geti vermt þegar það er hávetur og ekkert nema rakt myrkrið ríkir.

En við munum í þetta sinn ekki njóta hins norska, yljandi og milda vors. Og ég kemst ekki hjá því að hugsa með örlítilli eftirsjá til þess. Okkar vor verður á Íslandi. Íslandi þar sem maður horfir út um gluggann með örvæntingu og vonar að það hætti að snjóa/rigna/blása/vera kalt langt fram í júní. Þegar maður vonar að það verði sumar þetta sumarið. Þegar þú loksins leyfir þér að slaka á og það skellur svo á með hríð og haglélum. Þegar svo líður að hausti og þú horfir enn út um sama gluggann af því það er bara „gluggaveður“ og hugsar með sjálfri þér að þetta hafi nú verið stutt sumar og enginn varð hitinn og þú tendrar ljós til að lýsa upp myrkrið sem er þegar farið að gleypa sólina. Ég ætla svo ekki einu sinni að fara út í hvað mér finnst um efnahagslegt og pólitískt ástand landsins, sem er óneitanlega mikið verra en í Noregi.

Já, þetta höfum við valið okkur. Hér hrúgast upp kassar með hlutum sem eru svo sjaldan notaðir að þeir voru hreinlega fallnir í gleymsku. En eru þó svo nauðsynlegir þegar allt kemur til alls. Allt skal fylgja okkur heim, þó að húsmóðirin vilji helst henda öllu draslinu. Þrír herramenn eru ekki á sama máli. Hér stressum við okkur yfir því hvenær gámurinn komi til að fylla og hvort við náum að fylla hann á réttum tíma. Við hugsum með söknuði til alls fólksins sem við höfum kynnst í nýju landi. Og við grátum sumur sem við munum ekki lifa í Noregi.

Við erum á leiðinni heim. Og þrátt fyrir að sjá eftir sumri og nýjum vinum þá hlakkar okkur til. Ég hlakka til að stinga mér í heita laug á köldum rigningar degi og hlæja að veðurguðunum. Ég hlakka til að eignast nýja vini á nýjum/gömlum stað. Okkur hlakkar til að sameinast fjölskyldu á ný og búa til sameiginlegar minningar með fólkinu okkar. Ég hlakka til að tala hið ástkæra og ylhýra á ný.

Ég hlakka til að takast á við framtíðina þó ég sjái líka eftir því sem ég mun missa héðan.