Lendingin

Það er ekki fyrr en á úfnum degi sem þessum sem ég loksins lendi eftir hamagang síðustu vikna. Þó ómar ekkert annað lag í hausnum á mér en laglínan nú andar suðrið sæla vindum þíðum í flutningi karlakórs. Raunveruleikin er öllu kaldari, út um gluggann sér í hvítt, hvítt og einstaka laufblað á hraðferð. Ég velti fyrir mér hvernig í ósköpum þetta eina laufblað sé búið að ná að halda sér fast alla hina stormana, eða kemur það kannski frá Egilstöðum?

Síðustu vikurnar í Noregi voru ljúfsárar. Við komumst þó að því hvernig Norðmenn virkilega eru. Þetta er eitt besta fólk sem hægt er að eiga að vinum. Allir voru viljugir til að hjálpa, allir kvöddu okkur með tár á hvarmi, sendu okkur í burtu með gjöfum og heillaóskum um góða framtíð. Ég er svo yfirfull af þakklæti til þeirra allra. Til þeirra líka sem hjálpuðu við flutningana með bros á vör, fylltu gáminn af röggsemi þrátt fyrir mígandi rigningu. Til þeirra sem buðu okkur í kvöldmat þegar mest gekk á, eða ég var búin að pakka pottum og pönnum og ófær um að elda. Til þeirra sem buðu okkur íbúð til gistingar síðustu næturnar í votum Noregi. Til fyrrverandi samstarfsfólks sem kvaddi mig fimm sinnum. Til leikskólastarfsfólksins sem grét með hori síðasta daginn sem strákarnir komu í leikskólann. Ég grét meira. Þegar ég svo er komin heim til Íslands fæ ég sendan blómvönd frá samstarfsfólkinu. Alla leið til Íslands. Og ég hugsa með mér að í Noregi eigi ég vini fyrir lífstíð, því þannig eru Norðmenn. Og þið hin, þið vitið hver þið eruð: Takk fyrir okkur!

Það var erfitt að kveðja þetta fólk. Ég hef aldrei verið  mjög flink í að kveðja og þegar kveðja á fólk eins og þetta verður það enn erfiðara. Við förum þó heim með góðar minningar um árin í Noregi, um fólkið sem bíður okkar þegar við förum í heimsókn og um heitu sumrin þegar hægt var að synda í Brakvatni.

En lífið heldur áfram. Við mæðginin ætlum næsta mánuðinn að einbeita okkur að því að lenda báðum fótum í landi vinda og ísa. Eftir það hefst alvaran. Drengir fara á leikskóla og móðirin hefur vinnu á ný. Við bíðum svo eftir föðurnum með eftirvæntingu sem enn er staddur í blauta Noregi.