Kverkaskítur og kvef

Ég held að allir sem hafa eytt einhvernjum tíma á landinu í vetur viti að það hefur verið stormasamt. Ég hafði í rauninni ekki neina reynslu af þessum vetri sjálf. Hafði bara séð þess getið í fréttum að hinn og þessi stormurinn eða hitt og þetta hamfaraveðrið fari yfir Ísland. En veturkonungur hefur ákveðið að gefa mér nasaþefinn af öllum lægðunum sem gengið hafa yfir landið síðan í nóvember. Þvílíkt og annað eins skítaveður! Ef maður gerist svo djarfur að brydda upp á umræð um veðrið við veðurbarðann, vetursetu Íslending mun sá hinn sami eflaust hlæja stórkarlalega. Stoltið yfir óveðrinu er töluvert þótt þreytan yfir innisetunni sé mikil. Þegar maður aftur á móti skyggnist inn fyrir, inn í kjarnann á Íslendingnum sér maður örvæntinguna. Örvæntinguna yfir óveðrunum og maður gerir sér grein fyrir að stórkarlahláturinn er aðeins blekking. Því, viðurkennum það krakka, við erum öll leið á þessu og viljum fá vor og það er ekki töff og kúl að hafa alltaf skítaveður. 

Veturinn reyndi að villa um fyrir mér fyrstu dagana með björtu veðri og lygnu. Hann gat ekki haldið uppi blekkingunni nógu lengi. Þar að auki var mér nóg að hugsa um að flytja til Íslands og þá var ég komin með bullandi kvef, vott af eyrnabólgu og hósta. Strax úti í Noregi!

Hér sit ég því, með krónsískan kverkaskít eftir þrálátt kvef, og horfi útum gluggann úr gamalkunnu eldhúsi og bíð eftir næsta óveðri sem er búið að melda sig inn á morgun. Það ætlar að mæta í partíið með látum! Hnokkunum finnst þetta að vonum nokkuð spennandi. En þegar ekki er hægt að fara í sundferðir og bæjarferðir sér til dægrastyttinga verða einstaka dagar, þegar veðurskilyrði hefta ferðir okkar, þó ansi langir. Ungviðin verða svekkt yfir hamaganginum í veðrinu. Móðirin af afkvæmunum sammála.

Þegar hitaveitan brást eitt kvöldið í enn einum storminum var mér nóg boðið. Vindurinn buldi svoleiðis á gluggunum með ofsalátum og ég hugsaði með mér að það væri skammt í að gluggarnir myndu gefa sig undan þrýstinginum. Ég hafði komið mér fyrir í sófanum með teppi og hlustaði á ósköpin með örðu eyranu og með hinu reyndi ég að greina orðaskil í sjónvarpinu. Áður en ég vissi af var teppið komið upp fyrir haus, fæturnir voru komnir þétt upp að líkamanum og nefið var ískalt og jaðraði við að sultardropi héngi á því og ég tiraði öll og skalf. Til hvers að vera í íslensku húsi ef hitaveitan bregst?!

Já, það er ekki tekið út með sældinni að flytja til Íslands í byrjun mars. Þó syng ég hvern ættjarðarsönginn á eftir öðrum í huganum. Ísland er land þitt, Farsældar frón og til og með þjóðsönginn, sem ég kann ekki einu sinni almennilega. Þjóðrembingur? Held það bara.

Lendingin

Það er ekki fyrr en á úfnum degi sem þessum sem ég loksins lendi eftir hamagang síðustu vikna. Þó ómar ekkert annað lag í hausnum á mér en laglínan nú andar suðrið sæla vindum þíðum í flutningi karlakórs. Raunveruleikin er öllu kaldari, út um gluggann sér í hvítt, hvítt og einstaka laufblað á hraðferð. Ég velti fyrir mér hvernig í ósköpum þetta eina laufblað sé búið að ná að halda sér fast alla hina stormana, eða kemur það kannski frá Egilstöðum?

Síðustu vikurnar í Noregi voru ljúfsárar. Við komumst þó að því hvernig Norðmenn virkilega eru. Þetta er eitt besta fólk sem hægt er að eiga að vinum. Allir voru viljugir til að hjálpa, allir kvöddu okkur með tár á hvarmi, sendu okkur í burtu með gjöfum og heillaóskum um góða framtíð. Ég er svo yfirfull af þakklæti til þeirra allra. Til þeirra líka sem hjálpuðu við flutningana með bros á vör, fylltu gáminn af röggsemi þrátt fyrir mígandi rigningu. Til þeirra sem buðu okkur í kvöldmat þegar mest gekk á, eða ég var búin að pakka pottum og pönnum og ófær um að elda. Til þeirra sem buðu okkur íbúð til gistingar síðustu næturnar í votum Noregi. Til fyrrverandi samstarfsfólks sem kvaddi mig fimm sinnum. Til leikskólastarfsfólksins sem grét með hori síðasta daginn sem strákarnir komu í leikskólann. Ég grét meira. Þegar ég svo er komin heim til Íslands fæ ég sendan blómvönd frá samstarfsfólkinu. Alla leið til Íslands. Og ég hugsa með mér að í Noregi eigi ég vini fyrir lífstíð, því þannig eru Norðmenn. Og þið hin, þið vitið hver þið eruð: Takk fyrir okkur!

Það var erfitt að kveðja þetta fólk. Ég hef aldrei verið  mjög flink í að kveðja og þegar kveðja á fólk eins og þetta verður það enn erfiðara. Við förum þó heim með góðar minningar um árin í Noregi, um fólkið sem bíður okkar þegar við förum í heimsókn og um heitu sumrin þegar hægt var að synda í Brakvatni.

En lífið heldur áfram. Við mæðginin ætlum næsta mánuðinn að einbeita okkur að því að lenda báðum fótum í landi vinda og ísa. Eftir það hefst alvaran. Drengir fara á leikskóla og móðirin hefur vinnu á ný. Við bíðum svo eftir föðurnum með eftirvæntingu sem enn er staddur í blauta Noregi.