Svart og hvítt

 

Hve ólíkir geta bræður verið? Ég er hægt og hægt að finna það út. Þegar sá litli fæddist þá var ég svolítið hissa á því að hann skyldi ekki líta alveg eins út og bróðir hans. Það var samt ekki bara í útliti sem hann var ólíkur bróður sínum. Það er hægt og hægt að koma í ljós að sá litli verður allt annar einstaklingur. 

Sá stóri er blíður, rólegur og áhggjufullur. Frá því hann sagði fyrsta orðið hefur hann ekki hætt að tala. Hann er alltaf talandi. Hann segir mér sögur, syngur og spyr. 

Hann gat setið kyrr í fanginu á mér og skoðað bók þegar hann var sjö mánaða. 

Hann er forvitinn. Hins vegar hefur hann alltaf hlýtt boðum og bönnum. Það er hægt að segja honum að bíða og hann bíður. Ansi hentugt. 

Honum finnst best að leika með hluti sem ekki eru leikföng. Hann vill sitt elskaða sippuband og hann vill hluti sem við eigum.

Þetta á kannski allt eftir að breytast. Hann er nú bara þriggja og hálfs árs.

Sá litli aftur á móti er ekkert líkur bróður sínum. Hann er stöðugt á hreyfingu. Hann á auðvelt með að leika sér sjálfur og í staðinn fyrir að leika með hluti sem ekki eru leikföng þá notar hann leikföngin. Sum leikföng eru nú notuð í fyrsta skipti, þrátt fyrir að hafa verið til á heimilinu í þrjú ár.

Hann er nú farinn að skríða um alla íbúð með bíl í hendinni. Það finnst honum gaman. 

Hann hefur frá fæðingu verið hávær, af ýmsum ástæðum. En hann lætur líka vita þegar hann er ósáttur, eða sáttur, eða... ja bara hvenær sem er. Hann lætur vita af sér. 

Hann er ótrúlega skemmtilegur, eins og bróðir hans. Það er gaman að fylgjast með því hvernig hann verður meiri og meiri mannsekja með hverjum deginum. 

Þeir hafa nú eignast flottan lítinn frænda á Íslandi. Það verður gaman að sjá hvernig hann verður í framtíðinni. Verður hann fjörugur eins og sá lítli eða rólyndur eins og sá stóri? Eða verður hann bara eins og hann á að vera og ekkert líkur frændum sínum? Munu þessir þrír villingar leika sér saman? Framtíðin er spennandi. Ég hlakka til að hitta litla frændann. Get eiginlega ekki beðið. 

Sippuband

Vinsælasta leikfangið á heimilinu er sippuband. Það er til nóg af öðru dóti, bara nefndu það og við eigum það örugglega. Flott þríhjól, grafa, kassi af kubbum, óteljandi bækur, bílar, dúkkur, eldavél, straujárn, heill kassi af eldhúsdóti, tjald, tjaldgöng, sparkbíll og svo mætti lengi telja. 

Nei sá stóri vill bara leika með sippuband. Sippuband sem hann keypti sjálfur fyrir ári á tombólu fyrir utan Hólagarð. Hann rétti ungri stúlku 100 krónur og fékk að launum að velja sér eitt leikfang. Gamalt slitið sippuband. Bandið góða er hins vegar ekki notað til að hoppa með. Ó nei. Það er allt annað. 

Stundum er það vantsslanga sem tengist við dælu (sófann) og mér ber að æpa og skrækja þegar hann sprautar á mig köldu vatni. Stundum er það rafmagnssnúra sem tengist við tölvuna hans (leikfanga eldavélina) og svo situr hann löngum tímum fyrir framan tölvuna og spilar tölvuleik sem er bara til í ímynunaraflinu hans. Stundum getur rafmagnssnúran sett rafmagn í sjóvarpið hans (lok af kassa sem er stillt upp við vegg).  Stundum tengist snúran við flókinn mótor sem virkar á mjög sérhæfðan hátt. Það er ómögulegt fyrir minn heila að skilja það. Það er eitthvað sem bara svona litlir heilar skilja. Rafmagnssnúran hleður rafmagnsbílinn hans (sparkbíllinn). Stundum er bandið dýr. Það er ótrúlegt hvað honum dettur í hug. En tengingar eru efst í huga hans. Stundum eru tengingarnar hættulega og þá ber öllum að varast þær. Verra er ef þær eru í gangveginum og maður þarf að klofa yfir þær. Þess vegna er sippuband uppáhaldsleikfangið hans. Það er hægt að gera allt með sippubandi.

Já, það er gott að vera með ímyndunarafl. Þann stóra vantar það svo sannarlega ekki!

Sædýrasafnið

Sunnudagur fyrir sædýrasafn. Í Bergen er mjög flott sædýrasafn. Til að breyta til og komast út úr skipulagsbrjálæði, hálfkláruðum skápum, ósamanbrotum þvotti en annars nokkuð kósí íbúð fórum við á þetta margfræga safn. Það var stórgaman hjá okkur. Sáum mörgæsir, seli, sæljón, tonn af fiskum, skjaldbökur, annað fólk, hákarla, slöngur, krókódíla og ég veit ekki hvað meira. 

Það skemmdi svo ekki fyrir að sólin skein, það var ekki frystiafþérputtana kalt og Theodór labbaði allann tímann sjálfur. Alveg frá bílastæðahúsinu sem var hálftíma labb og til baka líka, fyrir utan labbið inni á safninu. Við vorum svo stolt af litla manninum.

Feðgarinir skoðuðu mörgæsirnar. Þær voru að fá að borða.

Vargur og Þvargur voru sáttir í sólinni. 

Theodór vildi samt helst af öllu sjá hákarlana. Var ekkert of spenntur

 fyrir krúttlegum mörgæsum.

Við kíktum samt fyrst á sæljónin. Þau syntu af og til framhjá.

Nikulás sýndi mikinn áhuga þegar kom að því að horfa inn í búrin. Theodór ekki síður.

Selirnir horfðu til baka.

Fullt af fiskum.

Allir voru kúguppgefnir eftir ferðina. Vel heppnuð ferð og verður endurtekið. 

Orkídea

Úti er frost og hrím. Við ætlum að hafa það kósí inni. Það er líka orðið svo hrikalega fínt hjá okkur. 

Meira að segja komin blóm. Ég er rosalega ánægð með þau. 

Finnst þau einfaldlega falleg.

Það er svo sem nóg að gera inni. Þarf að skipuleggja bókahillur betur.

Bækur gera heimili heimilislegt, ekki síður en blóm og myndir.

Noregur

Þá erum við loksins komin til Noregs. Höfum komið okkur fyrir í fínustu íbúð með stórkostlegu útsýni. Okkur líður öllum alveg þokkalega vel hérna. Það eru nokkrar gönguleiðir hér í kringum okkur. Við erum úti í eyju sem heitir Osteröy og er rétt fyrir utan Bergen. Frábær staður til að vera á! Úti í sveit en nálægt stórborg. 

En þar sem við erum ný á staðnum þá er maður alltaf að sjá nýja hluti og það er alveg ótrúlegt hvað maður sér mikið. Það var alveg nauðsynlegt að hafa myndavélina með í alla labbitúra.

Þegar við komum hingað fyrst var alveg hrikalegt syndaflóð í um viku. Þegar því stytti upp tók við endalaus þoka. Það var alveg ótrúlega fallegt, ef maður pældi í því, en það var líka ansi drungalegt. Maður sá ekki til sólar nema rétt í gegnum þokuna.

Ég var farin að kalla trén hryllingsmyndatré og á tímabili velti ég fyrir mér hvað í ósköpunum ég væri eiginlega að gera á þessum stað. Þetta væri klárlega byrjunin á einhverri hryllingsmynd.

En þokunni létti eina nóttina og við tók gífurlegur kuldi. Það fór mest niður í -15°C. Allt varð hvítt, ekki af snjó heldur hrími. Kuldinn er rosalega lúmskur. Hér vantar allan vind svo að maður tekur ekki eftir kuldanum fyrr en annað eyrað dettur af manni eða maður fer að haltra vegna kuls á litlutá. Við lifðum það af.

Við létum okkur hafa það að paufast að húsi Ole Bull einn daginn. Okkur varð mjög kalt á leiðnni, sultardroparnir breyttust í grýlukerti, en það var vel þess virði.

Nú er næsta skref, þar sem maður er búinn að kynnast umhverfinu að einhverju leiti, að kynnast fólki. Norðmenn eru mjög vinalegir, sem betur fer, og ég hef fulla trú á að okkur verði tekið vel. Það verður gaman að geta farið heimsóknir og fá heimsóknir.