Almenningssamgöngur

Ég átti afmæli i gær. Það var gaman. Fann hrukkur við augun og grá hár og var sannfærð um að ég væri komin á grafarbakkann. Sló sjálfa mig utan undir í huganum og minnti sjálfa mig svo á að ég væri ekki nema tuttugu og sex ára. 

Dagurinn var rólegur, mollu hiti úti. Lítið hægt að gera annað en að hafa það rólegt og láta dekra við sig sem allir í fjölskyldunni voru mjög samhentir um að gera. Blóm, kaka, teiknuð mynd, spil og kossar. Ég er sátt.

Um miðjan dag var drengjunum komið í pössun þar sem við hjónin áttum miða á tónleika í Bergen sem keyptir höfðu verið í desember. Langþráðir tónleikar það svo ég tali nú ekki um langþráð stefnumót. Bara við tvö!

Ákvörðun var tekin um að nýta almenningssamgöngur. Við vorum tæp í ferjuna frá Osterøy, enduðum á að hlaupa. Áttum afslappandi stund í strætó, skiptum um strætó áttum ekki svo afslappandi stund í fullum strætó. 

Þegar í miðbæinn var komið fengum við okkur Sushi. Það var skrýtið að þurfa ekki að passa upp á ofnæmi eða mata eða hvetja til að borða. Mér fannst eins og eitthvað vantaði. 

Næsta ferð var með bybanen til Bergen stadion þar sem Muse beið eftir að spila einkatónleika fyrir mig og kannski nokkra aðra. Bybanen var stútfullur af tónleikagestum.

Tónleikarnir voru stórkostlega, geggjaðslega, hrikalega frábærir! Biðin var þess virði! Eiginmaðurinn hafði haft lítið vit á hvað hann var að fara á en heillaðist með engu að síður. Muse hélt uppi stuðinu í meira en tvo tíma. Reyndar svo lengi að ég var orðin hrædd um að missa af lestinni heim.

Eftir tónleikana höfðu flestir tónleikagestir ákveðið að nýta sér bybanen aftur í bæinn. Hver vagninn á eftir öðrum fór fullur fram hjá okkur. Við röltum á næstu stöð fyrir framan ásamt mörgum tugum annarra. Náðum á endanum að festa kaup á miða í farartækið og bókstaflega tróðum okkur inn í vagninn, náðum meira að segja sætum svo frek vorum við!

Við vorum komin á lestarstöðina á góðum tíma. Leiðin til Arna tók átta mínútur. Leið sem tekur hálftíma með bíl. Við vorum sótt í Arna, vorum svo lukkuleg, og gátum þá verið komin heim á skikkanlegum tíma. 

Dagurinn var æðislegur. Tónleikarnir, tímabundið frí og frelsi, rólegheit og æðisleg fjölskylda. Ég er ánægð!

Etne - ferðasaga

Við höfum litið annað gert en að vera á Osterøy eða inni í Bergen síðan við komum til Noregs. Heimurinn var ansi lítill. Það var ekki fyrr en í síðustu viku sem við fórum í fyrsta skipti í bíltúr um eyjuna sjálfa og uppgötvuðum ýmislegt, eins og kirkju sem er frá sautjándu öld. Köllum það heimsku eða leti að hafa ekki gert þetta fyrr. 

Í vikunni sem leið lögðum við þó í fyrsta ferðalagið okkar. Við höfðum ætlað að fara til Kristjanssand með bíl og tjaldi, en lögðum svo engan veginn í þá keyrslu með minnsta manninn svo lítinn. Við tókum því boði um að fara með til foreldra svilkonu minnar fegins hendi. 

Veðrið var ekki upp á sitt besta. Það var þoka og rigning alla leiðina. Ferðin byrjaði strax um morguninn, þar sem hún tekur um fjóra tíma allt í allt og þá er ferjuferð innifalin en ekki bið eftir ferjunni. 

Við uppgötvuðum margt um Noreg og Norðmenn í þessari ferð. Ef hægt er að alhæfa þá eru Norðmenn mjög þolinmóðir (sérstaklega vestlendingarnir), mjög gestrisnir og borða á undarlegustu tímum. 

Við áttum yndislega tvo daga í Etne. Ingolv og Unni tóku okkur opnum örmum og okkur leið eins og heima hjá okkur. Því miður varð myndavélin batteríslaus á leiðinni svo engar myndir verða í dag. Ég get hins vegar sagt að Etne er ótrúlega fallegur staður.

Á leiðnni heim gerðum svið sólótúristar. Við skildum svilkonuna eftir hjá foreldrunum og keyrðum eins og leið lá til Kinsarvik. Ferðin þangað opnaði augu okkar fyrir því af hverju fólk verður heillað af Noregi. Fjöllin voru ótrúleg! Þverhnípi á báðar hliðar, stöku þorp við veginn, sveitabæir og stærri bæir. Sáum til dæmis Odda sem er afskaplega fallegur bær, við uðrum mjög hrifin af honum.

Við áttum góðar stundir í Mikkelparken, svona eins konar fjölskyldu-og húsdýragarður, nema engin húsdýr. Strákarnir voru í essinu sínu.

Ætlunin var að taka ferju yfir fjörðinn og stytta þannig ferðina heim. Verandi algjörir nýliðar í norskum ferðamáta og ekki búin að þjálfa upp þolinmæði misstum við af ferjunni fyrir svo mikil mistök að mér finnst erfitt að hugsa um það. Við fórum því lengri leiðina að næstu ferju sem var í Jondal, sem við misstum líka af. Verandi óþolinmóðir Íslendingar fór þetta að sjálfsögðu í taugarnar á okkur og við foreldrarnir blótuðum í kór. Biðin eftir næstu ferju var hins vegar ekki nema klukkutími og við þraukuðum það með því að fá okkur kvöldmat á indælis kaffihúsi í nágrenni bryggjunnar.

Þegar ferjuferðinni var lokið var keyrt áfram og í gegnum Norheimsund sem er líka fallegur bær umkringdur fjöllum á allar hliðar. Ég verð samt alltaf jafn hissa á hvernig Norðmenn ná að byggja hús á ystu nöf eða alveg við umferðargötu. 

Heimkoman var dásamleg. Flestir voru þreyttir og aðrir sofnaðir. Ungunum var komið í rúmið og foreldrunum í sófann. 

Uppgefin. 

Að brjóta upp hversdaginn.

Þegar maður er einn heima með tvö börn getur skeð að lífið verði svolítið tilbreytingarlaust. Allt í fastri rútínu sem erfitt er að hvika frá, matur, leikur, svefn, leikur, matur og svo hring eftir hring.

Til þess að losna frá endalausri hringrásinni skelltum við drengirnir okkur því til Íslands og gerðum hringrásina í öðru umhverfi. Það var ágætis tilbreyting.

Áður en við lögðum land undir fót fengum við velþáða heimsókn. Tengdaforeldrar, amma og afi komu og voru í nokkra daga. Stóri ungherrann var alsæll með svona heimsókn þar sem hann fékk svo til alla athyglina óspillta. Alla vega á meðan frændsystkinin voru í skólanum og bróðirinn var mömmusjúkur.

Það var frábært að fá heimsókn til að brjóta upp tilbreytingarleysið og endalausa hringrásina. 

En svo var farið til Íslands, sem tók á móti okkur með roki, sudda og þungum skýjum. Mér leið eins og heima hjá mér. Um leið og komið var í sveitina var farið að róla með afa. 

Svo var bræðraról.

Og að lokum einkaról. 

Litli og stóri notuðu báðir tækifærið í fínu dekkjarólunum til að þroska róluhæfileikana sína. Sá stóri fór að standa í rólunni (loksins) og sá litli fór að geta setið án þess að detta úr rólunni (hallelúja).

Annars var ferðin að mestu leiti algjört afslappelsi og heimsóknir um hvippinn og hvappinn auk þess sem við boðuðum í heimsókn til okkar þegar við þurftum á rólegum degi að halda. 

Afinn var aftur á móti iðullega fastur við ríkjandi verkefni: Að púsla saman spýtum, skrúfa, merkja, saga, skrúfa, blóta, merkja, saga aftur og þannig hélt það áfram. Verkefninu var ekki lokið þegar við fórum af landi brott aftur en ég hef fulla trú á að hann muni klára það með þrautseigjuna að vopni. Hann hefur líka náð að þroska orðaforða sinn í almennu blóti og ragni.

Hann fékk svo velmetna hjálp þegar tengdasonurinn kom óvænt í langa helgi. Þá gátu þeir lært blótsyrði af hvorum öðrum. 

Litli tappinn var bóndi á meðan á dvölinni stóð. Var alla jafnan með hænsnaskít undir skónum og hundahor í hendinni.

Hann var svo reiðubúinn til að rétta afa sínum hjálparhönd, hundahor var ekki komið í hendi á þessu stigi og því var hjálparhöndin vel þegin.

En fannst svo betri kostur að setjast niður í grasið og naga jarðaberjablað. 

Stóri strákurinn faldi sig í runnum og horfði á ömmu sína erfiða við að slá grasið í garði sem er yfirfullur af trám og öðrum hrindrunum sem gera sláttinn næstum óyfirstíganlegann. Ég tók við af ættmóðurinni að lokum og stakk upp á algjörri niðurfellingu allra trjáa eftir verkið!

Með jarðaberjablað á bak við eyrað og sláttuvél í hendinni.

Rólað og dólað saman.

Það er svo fátt sem mér finnst tákna íslenskt sumar betur en lúpínan. Mér finnst hún svo falleg og velllyktandi. Gleymi því aldrei þegar og ég og bróðirinn lögðum það á okkur að týna ógyrnninn öll af lúpínublómum og settum þau í vatn og krömdum í von um að ná að búa til ilmvatn. Settum afurðina í spreybrúsa sem við fundum í baðskápnum. Móðirin fór lyktandi af grasi í vinnuna daginn eftir, eftir að hafa spreyjað "ilmvatninu" í hárið á sér til að ná stjórn á strýinu.

Allt í allt var ferðin frábær í alla staði. Við skemmtum okkur vel, áttum vinafundi, borðuðum góðan mat, fórum í skemmtilegar ferðir og náðum að brjóta upp hversdaginn á róttækan hátt.