Að brjóta upp hversdaginn.

Þegar maður er einn heima með tvö börn getur skeð að lífið verði svolítið tilbreytingarlaust. Allt í fastri rútínu sem erfitt er að hvika frá, matur, leikur, svefn, leikur, matur og svo hring eftir hring.

Til þess að losna frá endalausri hringrásinni skelltum við drengirnir okkur því til Íslands og gerðum hringrásina í öðru umhverfi. Það var ágætis tilbreyting.

Áður en við lögðum land undir fót fengum við velþáða heimsókn. Tengdaforeldrar, amma og afi komu og voru í nokkra daga. Stóri ungherrann var alsæll með svona heimsókn þar sem hann fékk svo til alla athyglina óspillta. Alla vega á meðan frændsystkinin voru í skólanum og bróðirinn var mömmusjúkur.

Það var frábært að fá heimsókn til að brjóta upp tilbreytingarleysið og endalausa hringrásina. 

En svo var farið til Íslands, sem tók á móti okkur með roki, sudda og þungum skýjum. Mér leið eins og heima hjá mér. Um leið og komið var í sveitina var farið að róla með afa. 

Svo var bræðraról.

Og að lokum einkaról. 

Litli og stóri notuðu báðir tækifærið í fínu dekkjarólunum til að þroska róluhæfileikana sína. Sá stóri fór að standa í rólunni (loksins) og sá litli fór að geta setið án þess að detta úr rólunni (hallelúja).

Annars var ferðin að mestu leiti algjört afslappelsi og heimsóknir um hvippinn og hvappinn auk þess sem við boðuðum í heimsókn til okkar þegar við þurftum á rólegum degi að halda. 

Afinn var aftur á móti iðullega fastur við ríkjandi verkefni: Að púsla saman spýtum, skrúfa, merkja, saga, skrúfa, blóta, merkja, saga aftur og þannig hélt það áfram. Verkefninu var ekki lokið þegar við fórum af landi brott aftur en ég hef fulla trú á að hann muni klára það með þrautseigjuna að vopni. Hann hefur líka náð að þroska orðaforða sinn í almennu blóti og ragni.

Hann fékk svo velmetna hjálp þegar tengdasonurinn kom óvænt í langa helgi. Þá gátu þeir lært blótsyrði af hvorum öðrum. 

Litli tappinn var bóndi á meðan á dvölinni stóð. Var alla jafnan með hænsnaskít undir skónum og hundahor í hendinni.

Hann var svo reiðubúinn til að rétta afa sínum hjálparhönd, hundahor var ekki komið í hendi á þessu stigi og því var hjálparhöndin vel þegin.

En fannst svo betri kostur að setjast niður í grasið og naga jarðaberjablað. 

Stóri strákurinn faldi sig í runnum og horfði á ömmu sína erfiða við að slá grasið í garði sem er yfirfullur af trám og öðrum hrindrunum sem gera sláttinn næstum óyfirstíganlegann. Ég tók við af ættmóðurinni að lokum og stakk upp á algjörri niðurfellingu allra trjáa eftir verkið!

Með jarðaberjablað á bak við eyrað og sláttuvél í hendinni.

Rólað og dólað saman.

Það er svo fátt sem mér finnst tákna íslenskt sumar betur en lúpínan. Mér finnst hún svo falleg og velllyktandi. Gleymi því aldrei þegar og ég og bróðirinn lögðum það á okkur að týna ógyrnninn öll af lúpínublómum og settum þau í vatn og krömdum í von um að ná að búa til ilmvatn. Settum afurðina í spreybrúsa sem við fundum í baðskápnum. Móðirin fór lyktandi af grasi í vinnuna daginn eftir, eftir að hafa spreyjað "ilmvatninu" í hárið á sér til að ná stjórn á strýinu.

Allt í allt var ferðin frábær í alla staði. Við skemmtum okkur vel, áttum vinafundi, borðuðum góðan mat, fórum í skemmtilegar ferðir og náðum að brjóta upp hversdaginn á róttækan hátt.