Fótbolti

Það sem mér hefur þótt erfitt að gera síðan ég kom til Noregs er að borða kvöldmat á réttum tíma, það er að segja á sama tíma og nágrannarnir gera. Það er nefnilega svo skrýtið að flestir norðmenn borða matinn sinn á öðrum tíma en Íslendingar. Kvöldmatur er borðaður um fjögur eða fimm leitið og er því kallað middag. 

Þegar mér tekst hins vegar að elda mat á skikkanlegum tíma er eftir tími sem hægt er að nota í ansi margt. 

Um daginn var einn svona dagur. Ég náði að elda matinn á réttum tíma, við vorum búin að borða og það var hellingur af tíma sem hægt var að nota í útileiki í þessu góða veðri sem hefur herjað á okkur síðustu daga.

Ég og ungherra Þvargur óluðum okkur niður í skó. Hann fór í íþróttaskóna sína, enda stefnir hann á að verða annálaður íþróttamaður með þessu áframhaldi. Ég og hann ætluðum í fótbolta á malarvellinum sem er hér í hverfinu okkar. 

Við rötuðum rétta leið, Þvargur leiddi mig á réttan stað. Hann hafði meiri vitneskju en ég um staðsetningu vallarins þar sem hann hafði áður farið þar með föður sínum í sömu erindagjörðum.

Malarvöllurinn er enn hálfkláraður, það á eftir að setja upp mörkinn og umhverfið í kring er vægast sagt hrátt.

Fótboltinn var fullur af lofti og skoppaði vel. Við potuðum aðeins í boltaræfilinn sem að sinni sínu hlutverki vel. Hann fór oftast þangað sem hann átti að fara. 

Oftast segi ég því hvorugt okkar er atvinnumaður í fótbolta. Við horfðum bæði oft á eftir boltanum á leið í vitlausa átt og þurftum þá að hlaupa á eftir honum. Lesist: Þvargur fór á eftir boltanum.

Nú í eitt af þessum skitpum sendi ég ungherrann á eftir boltanum. Ég hafði ætlað að sparka honum til vinstri en hann fór til hægri. Boltinn hafði runnið út fyrir völlinn. Þvargur þóttist geta sótt boltann en sá svo að hann var ofurliði borinn.

Boltinn hafði runnið ofan í dýpstu holuna í kringum völlinn. Holur sem án efa á að nota til að steypa niður staura í griðingu svo að óhöpp sem þessi heyri sögunni til og maður geti sparkað boltanum óvart í vitlausa átt.

Nú alla vega. Þarna var boltinn. Djúpt ofan í holu. Verðir boltans voru fjórar stórar köngulær sem virtust til í drepa til að verja botlann. Mér fannst ég standa frammi fyrir her sem ég gæti ekki sigrað. Ég leit á soninn með næstum uppgjöf í augunum og sá fram á að boltinn myndi aldrei endurheimtast. 

En það myndi aldrei ganga. Boltinn skyldi upp! Ég tyllti því annari bífunni á köngulóarlausan kantinn þó og gerði heiðarlega tilraun til að teygja krumluna í átt að knettinum. Það gekk ekki, ég held að lúkan hafi verið um einn metra, ef ekki meira, frá boltanum. 

Það var kallað á hjálparmanninn og hann sendur í leiðangur eftir spýtu. Ég vildi ekki hætta á að missa landsvæðið sem ég var þá þegar búin að vinna frá áttfætlunum. 

Aðstoðarmaðurinn kom til baka með stóra spýtu sem hægt var að nýta í stríðinu. Ég tók henni fegins hendi og tortímdi bústöðum köngurvofanna. Hugrekkið fékk ég samt ekki með spýtunni og ofan í holuna þorði ég ekki þar sem ég sá fyrir mér hvernig þær myndu stökkva á mig og skríða á mér, eða eitthvað verra. 

Þannig að ég stóð enn á tánum á brúninni og byrjaði að kraka í boltann sem var enn á sama stað. Eftir að hafa misst jafnvægi nokkrum sinnum náði ég loksins taki á boltanum. Fleygði honum upp úr holunni. Boltinn var frelsinu feginn, drengurinn var feginn að fá boltann og ég var fegin að losna frá hyldýpinu, sem var þó ekki nema tveir metrar á dýpt. 

Eftir þessa þolraun spörkuðum við botlanum aðeins á milli okkar en stefndum svo heim. Okkur fannst nóg komið af ævintýrum í bili og hvorugt okkar vildi þurfa að skríða ofan í holuna aftur ef boltinn rataði ranga leið.

Þannig getur tíminn nýst ef maður borðar á réttum tíma.