Sumartívolí!

Síðustu dagar hafa verið ótrúlegir. Fögnuðum fullveldi Norðmanna með þeim á 17. maí. Skrúðganga, sárir fætur, sviti, leikir og gaman. Veðrið var gott við okkur 17. maí. Milt og þægilegt. Dagarnir eftir voru ekki eins þægilegir. Mikil sól. Mikill hiti. Mikill sólstingur. Sumarið er komið á tveimur vikum.

Dagurinn í dag var mildur og þægilegur. Við ákváðum að nota hann í eitthvað, enda síðasti frídagur fjölskylduföðursins. 

Fjölskyldan lagði í leiðangur. Farið var inn í Bergen. Óvissa um hvað ætti að gera. Við vildum helst njóta borgarstemmningarinnar, kannski villast inn á kaffihús.  Ef eitthvað fleira ræki á fjörur okkar þá værum við heppinn.

Og heppin vorum við!

Það voru leifar af 17. maí í bænum. Þegar við kjöguðum niður að Bryggen sáum við heilt tívolí. Við einsettum okkur að komast í skemmtunina og settum stefnuna á fyrirbærið. 

Þvílík hamingja sem kom á andlit Ungherra Þvargs þegar hann sá dýrðina. Blikkandi ljós, verðlaun, hlæjandi börn, blöðrur, gotterí og síðast en ekki síst tækin. Tækin voru stórkostleg!

Við prófuðum alls konar tæki sem hentuðu fyrir unga menn. Foreldrarnir tróðu sér í barnasæti til að efla sjálfstraust ungans í þessari ævintýraför. 

Mitt uppáhald er samt án efa parísarhjólið því þrátt fyrir smá firðing í maganum yfir hæðinni á búrinu þá var brosið á vörum drengjanna ómetanlegt. Báðir flissuðu og skríktu og við foreldrarnir tókum undir.

Minnsti og stærsti við Lille Lungegårdsvatnet. 

Eins og oft áður mótmælti þessi ungherra myndatöku 

og gerðist alternatívur.

Blómleg tré glöddu augu okkar.

Minnsti og stærsti í parísarhjólinu.

Móðir og sonur gleðjast yfir gamaninu.

Fljúgandi skjaldbaka var svo í uppáhaldi hjá Herra Derhúfu. 

Ég held að faðirinn hafi notið ferðarinnar líka.