Ég man þegar svo mikill snjór var, að það var ekki hægt að keyra.
Ég man þegar maður barðist á móti roki og rigningu til að ná skólabílnum.
Ég man þegar gleraugun fuku af pabba og við fundum þau ekki fyrr en um vorið.
Ég man að maður gat sjaldan gert teppatjald í garðinum af því það fauk.
Ég man þegar það flæddi úr bæjarlæknum yfir veginn.
Ég man þegar það haglaði á 17. júní skrúðgöngna.
Ég man sumur sem aldrei urðu.
Ég man slæmt veður á Íslandi.
En fjandinn hafi það!
Þegar ég flyt til annars lands þá ætlast ég til að sumarið komi fyrr.
Ég ætlast til þess að það snjói ekki í maí.
Ég ætlast til þess að geta pakkað snjógalla fyrir apríl.
Ég ætlast til þess að geta verið með strákana á róló án þess að koma inn köld og hrakin.
Ég ætlast til þess að lárétt rigning fyrirfinnist ekki nema á Íslandi!
Ég man ekki eftir vori í Noregi.
Kannski verður næsta vor betra.
Við þessu er ekkert að gera. Mig svengir í sumar. Sakna þess. Sakna hita, langar að vera í sumarkjól í léttri golu. En eitt er víst. Sumarið kemur. Ég bý nefnilega ekki á Íslandi.
No comments:
Post a Comment