Sakarvottorð sem lengist

Þar sem ég þeysti eftir þjóðveginum, með hugann við að mæta í vinnuna á réttum tíma, stekkur fram fugl úr vegkantinum. Fuglinn var í greinilegum sjálfsmorðshugleiðingum, greyið, því ég sá ekki mikið af honum. Ekki brá fyrir nema löngum goggi, svörtum og hvítum fjöðrum innan um gráar. Og svo auðvitað blóðug rákin sem hann skyldi eftir sig á framrúðunni og neitar að fara, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mínar til að afmá sönnunargögnin. Rúðuþurrkur og rúðupiss virkaði ekki, ég reyndi á milli þess sem ég þurrkaði tárin úr augunum á mér.

Þetta fugldráp af gáleysi (eða ættum við frekar að kalla það sjálfsmorð fuglsins? Eru ekki slys alltaf á ábyrgð bílstjórans? Fletta upp!) átti sér stað í gær. Í morgun reyndi annar fugl að lengja sakavottorð mitt á þjóðveginum (sem hljóðar upp á nokkrar mýs, einn máv og fórnarlamb gærdagsins). Nú sá ég kauða aftur á móti áður en glæpurinn varð að veruleika og ég gat með ótrúlegum aksturshæfileikum (tiplaði létt á bremsuna) komist hjá árekstri og ég sá í baksýnisspeglinum hvernig fuglvitleysingurinn flaug áfram, óvitandi um hina ómetanlegu lífsgjöf sem ég hafði gefið honum. Fljúg áfram, kæri vin, og hugsaðu til mín með hlýju!

Fuglinn sem þáði lífgjöfina af mér var lóa. Ég gerði mér grein fyrir að fuglinn í gær var lóa. Vorboðinn ljúfi sem ég hef fylgst með á Arnahóli. Blessuð lóan. Lóan er komin og allt það. Lóa. Er vorið (því ég neita að kalla ástandið úti sumar) svo kalt að lóan sjái ekki annan kost en að fleygja sér fyrir bíl? Mér finnst nú illa komið fyrir lóunni ef hún missir vonina út af smá vorhreti Hvað eigum við mennirnir þá að hugsa? Ég vona að að  það sé ekki eins farið hjá öðrum farfuglum landsins. Að ég tali nú ekki um vetursetufuglana, þá sem þurftu að þreyja hinn kalda, vindasama og snjóþunga vetur.

Nei, tökum íslensku sumri fagnandi! Finnum föðurlandið, ullarpeysuna, gítarinn, kæliboxið (nei djók, það er nóg að láta mjólkina standa úti!), svefnpokann, tjaldið og vindsængina og skellum okkur í útilegu á 17. júní. 12 gráður í sól þótti lúxus þegar mamma var ung! Vindkælingin virkar svo alveg stórvel á brunann ef við brennum í hinni blússandi sól. Njótum sumarsins og klæðum okkur eftir veðri og missum ekki gleðina. Við höfum alltaf miðnætursólina.