Frá veislusal á klósettgólf.

Tímin hélt áfram að líða í ævintýri okkar hjóna. Daginn eftir ævintýrið á ánni fengum við leiðsögumann um markaðsgöturnar í Kathmandu, Thamel. Leiðsögumaðurinn var félagi Prabhu, virkilega afslappaður gaur sem rekur netkaffi í miðborginni. Hann hafði samt ekkert betra að gera en að lóðsa okkur um og prútta fyrir okkur á hinum ýmsu stöðum. Við gerðum góð kaup. 

Á meðan við eyddum pening stóð undirbúningurinn fyrir næsta brúðkaup í hámarki, enda brúðkaupsvíglsa Prabhu og Shanti daginn eftir.

Athöfn í garðinum daginn fyrir brúðkaupið.

Brúkaupsdagurinn rann upp. Það var sama stress (hjá okkur) og síðast, klæða sig fyrir klukkan sjö, vera komin á réttan stað fyrir klukkan átta. Það átti samt allt eftir að teygjast og togast vegna Nepali-time. Það er notaður sá tími sem þarf í hlutina, óþarfi að stressa sig yfir þessu öllu saman. Ég leit þó skikkanlega út að þessu sinni, var klædd í rauðan sarí og meira að segja sagt hvernig ég ætti að mála mig. Ég lét þetta allt yfir mig ganga.

Brúðkaupsathöfnin tók átta tíma. Ólíkt vestrænum brúkaupum sitja gestir ekki fastir, það er leyfilegt að ganga um veislusalinn, borða, spjalla og kíkja af og til á brúðhjónin. Við skemmtum okkur vel við að skapa ný sambönd og spjalla við hina ýmsu gesti, sem voru mjög fjölbreyttur hópur.

Shanti og Prabhu í athöfninni.

Ég get þó ekki neitað því að eftir allt þetta allt saman var ég dauðþreytt og hlakkaði til að eiga rólegan dag daginn eftir.

Það gekk að mestu leiti eftir. Við fórum ekki á stjá fyrr en eftir hádegi (rosalega er maður fljótur að fara að geta sofið fram eftir aftur!) og þá aðeins til að borða og spjalla við hin nýgiftu. Þar sem við höfðum lítið séð af gestgjafa okkar hingað til, vegna anna hans, bauð hann okkur með í bíltúr um Kathmandu. Litum við á kaffihúsi, á markaði og kíktum á góðan útsýnispunkt sem sýndi okkur alla borgina.

 Markaðurinn á Durbar torgi.

Kathmandu.


Prabhu, Shanti og ég.

Um kvöldmatarleitið vorum við komin aftur í hús og borðuðum meira, spjölluðum enn meira og hlógum ennþá meira. Drógum okkur svo í hlé og hugðum á svefn í hundgá, umferðarniði, bílflauti og stöku hrópi frá einhverjum í nágrenninu.

Ekki fór það betur en svo en að ektamaður minn kæri rann á baðinu við tannburstun og opnaði pent á sér hnéð. Við sjónina sem blasti við mér þegar ég sá svöðusárið á hnénu var mér að sjálfsögðu mjög brugðið, sérstaklega þegar ég gerði mér grein fyrir hve stutt hafði verið í að hann hefði rotað sig á postulínssætinu (klósettinu). Ég gat þó ekki annað en hlegið eins og vitleysingur og ber ég við tímabundnu brjálæði og sjokki.

Við vorum nú í örlítilli klemmu. Okkur þótti augljóst að sauma þyrfti slysið, þar sem það frussaði blóði statt og stöðugt og var að auki svo djúpt að við þóttust sjá glitta í hvíta hnéskelina fyrir innan. Vandamálið var að við vorum svo til hjálparlaus. Íbúðin okkar var aðskilin frá aðalhúsinu þar sem læknirinn (hinn nýinnvígði mágur Prabhu) svaf. Á milli okkar stóð illskeyttur lögregluvarðhundur (aka Crazy-Dog) sem var hleypt út þegar menn voru gengnir til rekkju sinnar.

Með smá hrópum og köllum, símtölum sem ekki var svarað og nokkrum örvæntingafullum sms-um tókst okkur að ná sambandi við umheiminn. Crazy-Dog var haldið í skefjum á meðan eiginmaðurinn haltraði yfir í húsið, með mig áhyggju-flissandi á eftir sér.

Úrskurður læknisins var sá sami og okkar, sauma þyrfti skurðinn. Öllu heilli eru apótek í Nepal mörg opin langt fram eftir nóttu og þar er hægt að kaupa allt sem hugurinn girnist. Splæst var í nál og tvinna, sótthreinsi og sárabindi. Halldór fékk viskí sem deyfingu og blikkaði ekki auga á meðan nálinni var troðið með miklum erfiðleikum í þykka húðina á hnénu.

Allt er gott sem endar vel. Til öryggis var fórnarlambið sett á sýklalyf daginn eftir og einnig fékk hann stífkrampasprautu.