Fyrir um það bil ári síðan ákvaðum við fjölskyldan að eyða heilum sumarmánuði á Íslandi. Fyrir um það bil hálfu ári var okkur svo boðið í brúðkaup til Nepal þennan sama sumarmánuð.
Vissulega skapaði þetta smá vandamál, sem þó var alls ekki óleysanlegt. Því var farið til Íslands á tilætluðum tíma, eytt þar einum sólardegi, drengjunum komið fyrir í sveitinni hjá ömmu og afa og haldið af stað út í nóttina daginn eftir. Tregafull var kveðjustundin þegar við gengum út úr húsinu.
Ég hafði séð fyrir mér hvernig ég og eiginmaðurinn dreyptum á kokteilum klukkan sex um morguninn á Leifsstöð, ég í hælaskóm og snobbdrakt, hlæjandi að samferðamönnum sem voru hlekkjaðir við barnavagna, blautþurrkur og klístraða putta. Skynsemin leyfði þó aðeins sterkan kaffibolla, víðar buxur og þægilegan bol. Þar að auki öfundaði ég pínulítið fólkið með börnin.
Fyrsta stopp okkar í ferðinni, sem átti eftir að taka um þrjátíu klukkustundir, var í Frankfurt. Uppfull af orku eftir smá hvíld í fluginu héldum við af stað inn í borgina til að eyða þeim níu tímum sem okkur hafði verið útdeilt. Það má kannski segja að við höfum eytt aðeins of mikilli orku í Frankfurt. Við borðuðum, drukkum bjór og gátum loksins notið nýfengins frelsis okkar.
Við Römerplatz.
Upp úr sex var stefnan tekin á flugvöllinn á ný. Þörf var á hvíld fyrir fæturnar sem höfðu svo sannarlega verið mikið notaðir á plampi okkar um tígulsteinslagðar götur borgarinnar. Við uppgötvuðum okkur til mikils hryllings að á töltinu höfðu fætur okkar fengið á sig mikinn og sterkan daun sem ekki var hægt að hætta inn í stappaða flugvél í sex tíma flugi. Maður gerir bara ekki svoleiðis!. Aðeins annað okkar var með sokkaleista til skiptana og fór því hitt og splæsti í tvö pör. Verra var að annað parið voru nælonsokkar og það passaði illa við kyn samferðamannsins. Hitt parið voru fagurrauðir sokkar, en það par gengdi þó hlutverki sínu mjög vel og við komum í veg fyrir að drepa alla samferðalanga okkar með eiturgasárás.
Við flugum með Etihad til Abu Dhabi.
Næsta stopp í ferðinni var í Abu Dhabi í sameinuðu arabísku furstadæmunum og var það í fyrsta sinn sem ég var staðsett á Arabíuskaga. Hitinn þar var ótrúlegur! Það var eins og að ganga á vegg þegar við komum út úr loftkældri flugvélinni og beint út í 45°C. Ég skildi ekki hvernig fólk gat unnið í þessum hita! Þarna rétt hjá var þó einn Indverji að grafa holu, sem eflaust hafði tilgang, og verkstjórinn hans stóð í skýli og horfði á.
Á þessu stigi ferðalagsins vorum við orðin uppgefin, og þó áttum við enn um tíu tíma eftir! Ráfandi um flughöfnina náðum við þó að fjárfesta í nokkrum minjagripum og gjöfum. Og enn hélt ráfið áfram og einhvernveginn tókst okkur að finna rétta röð fyrir flugvélina til Kathmandu þar sem við vorum flokkuð eins og kindur eftir lit. Hvítir í eina röð og allir hinir í aðra.
Mikil töf varð á flugvélinni, um tveir tímar, og grínuðumst við með að það væri sennilega verið að leita að okkar töskum, enda löngu búin að sætta okkur við að við myndum ekki getað fengið töskurnar okkar alla leið frá Keflavík til Kathmandu á sama tíma og við. Flugið á milli Abu Dhabi og Kathmandu virtist líða í algjöru móki að mestu leiti, fyrir minn part. Ég komst þó til meðvitundar en uppgötvaði mér til hryllings að enn voru tveir tímar eftir af fluginu. Það leið þó eins og allt gerir á endanum.
Við lentum svo í Kathmandu um 16:30 að staðartíma. Flugvöllurinn var vinalegur, einfaldur og mjög litill miðað við skrímslavellina sem við höfðum ferðast í gegnum. Í feginleik okkar yfir að vera komin á endastöð sáum við allt í björtu ljósi og fannst meira að segja tollverðir og visagaurar yndislegir.
Kathmandu.
Grín okkar í Abu Dhabi reyndist rétt. Ég fékk mína tösku en hinn helmingurinn fékk ekkert. Við vorum þó rösk til og fórum og sendum formlega kvörtun, hunskuðumst svo út af vellinum og hittum Prabhu sem beið.
Ferðalagið tók allt í allt rúmlega 31 tíma. Við vorum svo uppgefin eftr ferðina að okkur svimaði af þreytu. Eins erfitt, þreytandi og leiðinlegt það er að ferðast svona langt, þá verður það alltaf þess virði. Hvað er lífið án ævintýra?
Á heimili Prabhu var undirbúningurinn fyrir brúðkaup morgundagsins í fullum gangi. Daginn eftir átti systir Prabhu að giftast en ég kem að því seinna.
No comments:
Post a Comment