Fyrsta daginn okkar í Nepal skriðum við fram úr beddanum okkar um sex leitið, höfðum fengið strangar leiðbeiningar að vera tilbúin fyrir brúðkaup klukkan sjö um morgunin (lærðum svo seinna á Nepali-time: Gerðu ráð fyrir klukkutíma seinkun). Halldór var jakkafatalaus, sem betur fer var hann vaxinn eins og Prabhu og gat því fengið lánuð föt þaðan. Ég gerði mitt besta með það sem ég hafði á milli handanna, snyrtiveskin okkar voru bæði í töskunni sem ekki kom. Ég þótti ekki nógu fín samt sem sem áður, en ég gat lifað með því.
Prabhu og Halldór í fyrsta brúðkaupinu.
Í brúðkaupinu, sem átti eftir að taka um átta tíma, fór ég að finna til veikinda. Við urðum að fara snemma heim... Ferðalag sólarhringsins áður hafði einfaldlega verið of mikið! Við voru út úr heiminum í fimm tíma. Fréttum svo að taskan væri komin á flugvöllinn þegar við komumst til meðvitundar aftur, okkur til mikillar gleði!
Fyrsta almennilega deginum okkar í Kathmandu eyddum við í að skoða hin ýmsu musteri, hindúa og búddista. Fengum til þess okkar eigin bílstjóra. Fíluðum okkur eins og kóngafólk.
Búddamusteri.
Fjórða daginn vöknuðum við seint eins og alla daga, nutum þess að dunda okkur við að hafa okkur til, með áætlanir um rölt um markaðinn. Ó, hve rangt við höfðum fyrir okkur!
Í hádegismatnum er okkur sagt að við værum að fara í rafting, gista í tjaldi og koma heim aftur á morgun. Full vantrúar hló ég. En, nei, þetta var alveg satt og rétt. Í kvíða mínum og óöryggi sá ég fyrir mér hvernig líki mínu myndi skolast upp á strönd Indlands frá Bengalflóa, líkamshlutar týndir á leiðinni. Eða hvernig alls óþekktar pöddur myndu éta mig lifandi í frumskógi í Nepal! Eða hvernig rútan myndi keyra út af snarbröttum veginum og steypast niður í skóginn og lík okkar yrðu étin af öpum! Drengirnir okkar yrðu foreldralausir!
Þrátt fyrir ímyndunarveikina og stressið í mér létum við slag standa og vorum komin inn í Tata rútu sem myndi taka okkur í þriggja tíma ferðalag eftir kræklóttum vegum, sem minntu óneitanlega á norsku einbreiðu kræklóttu vegina. Það vantaði bara öryggishandriðið. Sama Tata rúta átti eftir að hækka í áliti hjá mér þegar ég sá hana fullhlaðna með fjórum gúmmíbátum, þremur kajökum, árum og svo leiðsögumennirnir á toppnum líka.
Hin mjög svo traustvekjandi rúta sem tók okkur til Sukute Beach resort.
Við ferðuðumst framhjá hrísgrjónaekrum í fjöllum, snarbröttum hlíðum, aldrei hljóðum skóginum og mörgum litlum þorpum. Hvar sem við komum, sáum eða stoppuðum var fólk. Alls staðar var hægt að sjá föður eða móður með börn og ég saknaði minna.
Þegar við komumst loks á áfangastað lifnaði yfir okkur. Þetta var alls ekki eins slæmt og við höfðum búist við, í raun og veru var þetta bara mjög indælt. Það var meira að segja alvöru klósett á svæðinu! Það var orðið mælieining á þægindi.
Túristinn og tjaldið.
Okkur var ekki leyft að borga fyrir einn einasta hlut, nema lítersflöskur af bjór og aðra drykki. (Staðurinn var í eigu eins frændans.)Við nutum þess að vera til, sátum á barnum um kvöldið, spjölluðum við fólk og borðuðum æðislegan nepalskan mat. Við hugsuðum með tilhlökkun til ferðarinnar daginn eftir.
Daginn eftir vöknuðum við óhressari. Kannski var það svefnleysi næturinnar, kannski að hluta til bjórinn kvöldið áður. Árniðurinn hafði haldið mér vakandi stóran hluta af nóttinni. Við vorum næstum hætt við ferðina, en hugsuðum sem svo að ef við hresstumst ekki við að hafa adrenalín í æðunum þá værum við dauðvona og gætum því allt eins drepist í rafting eins og einhverstaðar annars staðar.
Vonir okkar voru uppfylltar, adrenalínið hressti okkur við og gott betur! Sérstaklega eftir að okkur var sagt að vegna monsúnrigninga væri vatnsborðið í ánni hátt og því hættulegra að fara í rafting en ella.
Áin háværa.
Bátsferðin sjálf var stórkostlega skemmtileg. Við vorum í báti með nepalskri fjölskyldu sem hló og skrækti alla leiðina niður ána og gáfu ferðinni mikinn lit. Þau voru heldur ekki hrædd við að láta sig vaða í ána, nokkuð sem ég lét mér ekki detta í hug að gera!
Eftir ferðina gerðum við tilraun til að þurrka okkur, sem var hægara sagt en gert vegna rakans í loftinu. Allt er þó hægt ef viljinn er fyrir hendi. Við vorum komin heim til Kathmandu um sex leitið um kvöldið, uppgefin en alsæl.
Við ferðuðumst framhjá hrísgrjónaekrum í fjöllum, snarbröttum hlíðum, aldrei hljóðum skóginum og mörgum litlum þorpum. Hvar sem við komum, sáum eða stoppuðum var fólk. Alls staðar var hægt að sjá föður eða móður með börn og ég saknaði minna.
Þegar við komumst loks á áfangastað lifnaði yfir okkur. Þetta var alls ekki eins slæmt og við höfðum búist við, í raun og veru var þetta bara mjög indælt. Það var meira að segja alvöru klósett á svæðinu! Það var orðið mælieining á þægindi.
Okkur var ekki leyft að borga fyrir einn einasta hlut, nema lítersflöskur af bjór og aðra drykki. (Staðurinn var í eigu eins frændans.)Við nutum þess að vera til, sátum á barnum um kvöldið, spjölluðum við fólk og borðuðum æðislegan nepalskan mat. Við hugsuðum með tilhlökkun til ferðarinnar daginn eftir.
Daginn eftir vöknuðum við óhressari. Kannski var það svefnleysi næturinnar, kannski að hluta til bjórinn kvöldið áður. Árniðurinn hafði haldið mér vakandi stóran hluta af nóttinni. Við vorum næstum hætt við ferðina, en hugsuðum sem svo að ef við hresstumst ekki við að hafa adrenalín í æðunum þá værum við dauðvona og gætum því allt eins drepist í rafting eins og einhverstaðar annars staðar.
Vonir okkar voru uppfylltar, adrenalínið hressti okkur við og gott betur! Sérstaklega eftir að okkur var sagt að vegna monsúnrigninga væri vatnsborðið í ánni hátt og því hættulegra að fara í rafting en ella.
Bátsferðin sjálf var stórkostlega skemmtileg. Við vorum í báti með nepalskri fjölskyldu sem hló og skrækti alla leiðina niður ána og gáfu ferðinni mikinn lit. Þau voru heldur ekki hrædd við að láta sig vaða í ána, nokkuð sem ég lét mér ekki detta í hug að gera!
Eftir ferðina gerðum við tilraun til að þurrka okkur, sem var hægara sagt en gert vegna rakans í loftinu. Allt er þó hægt ef viljinn er fyrir hendi. Við vorum komin heim til Kathmandu um sex leitið um kvöldið, uppgefin en alsæl.
No comments:
Post a Comment