Síðustu dagar hafa verið krefjandi. Heimkoma frá Fróni á mánudagskvöldi og strax var einn orðinn veikur. Daginn eftir féll hinn. Sitthvor veikin.
Þegar komið var að kvöldmatartíma í gærkvöldi var ég ekki viss um hver myndi borða og hver ekki. Kvöldmaturinn samanstóð af soðnum kartöflum og fiskipinnum. Eitthvað sem Vargur og Þvargur eru báðir mjög hrifnir af og borða oftast yfir sig af.
Ég var að minnsta kosti glorhungruð og vissi að ég myndi borða vel. Ég fór því að safna afkvæmum að borðinu. Einn gekk á tveimur jafnfljótum, treglega. Hinn fékk far í fangi mínu. Þegar ég var komin hálfa leið að hásætinu gengu krampar um líkama ungans.
Illa lyktandi spýjan lak niður peysuna mína, skvettist á veggina, stólana, borðið (þó ekki upp á það), sokkana, buxurnar. Þvargur horfði á aðfarir bróður sín með hrylling í augunum. Faðirinn hoppaði burt frá spýjuárásinni, fimlega.
Ég og sá magasjúki stóðum eftir í polli á meðan aðrir meðlimir fjölskyldunnar flýðu borðið í ofboði. Afkvæmið til að koma sér aftur fyrir í sófanum undir teppi og faðirinn til að hefja þrif.
Vopnaður tusku, fötu, ilmefnum, moppu og dassi af blóti náði eiginmaðurinn að afmá ummerki um uppkastið. Þegar allt var yfirgengið höfðu þó fæsti lyst á matnum sem enn stóð á borðinu og kólnaði og var á þessum tímapunkti orðinn allkaldur.
Var því sest í sófann, velt fyrir sér mögulegum lausnum en svo ákveðið að bíta í það súra og borða kaldan mat án matarlystar.
Vargur eyddi svo nóttinni í að vekja foreldra sína reglulega, æla í rúmið þeirra, æla í sitt rúm, æla á gólfið, æla á sig og svo æla aðeins meira. Þvargur losnaði við hitann en var þó enn raddlaus.
Við vonum að hasarinn haldi ekki áfram í dag.
No comments:
Post a Comment