Fjögurra ára og þakklátur

Kvöldið fyrir afmælisdaginn leið of hægt. Ungherran tjáði foreldrum sínum að hann vildi fara í rúmið fyrr en venjulega. Hann vildi fara að sofa snemma svo að afmælisdagurinn kæmi fyrr. Foreldrarnir samþykktu bónina og hafinn var undirbúningur fyrir svefninn. Sögur voru afþakkaðar af verðandi afmælisbarni, hann sofnaði strax.

Daginn eftir vaknaði hann við pönnukökuilm úr eldhúsinu. Í herberginu hans flóði allt í blöðrum og pökkum. 

Fjölskyldan borðaði saman. Nokkrir pakkar voru opnaðir. Eftir hverja pakkaopnun var iðulega sagt með skærri barnsröddu: "Þetta var einmitt það sem mig langaði í."

Ungherrann hafði litla þolinmæði í að bíða eftir því að fara í leikskólann. Honum finnst gaman þar og að auki var þetta afmælisdagurinn hans og honum hafði verið lofað ýmsu af kennurunum. Hann ætlaði nú að láta þær standa við stóru orðin. Því var lögð fram bón um að fá að fara fyrr í leikskólann þann daginn. Foreldrarnir urðu við þeirri bón einnig, enda ekki hægt að neita afmælisbarni.

Í leikskólanum fékk hann kórónu, sat í afmælisstólnum, það var flaggað fyrir hann, honum var hent upp í loftið og hann fékk límmiða og kort. 

Heima fyrir stóð móðirin sveitt við eldavélina og bakaði bláa köku. 

Afmælisbarnið og bróðir hans komu heim á endanum. Ungherrann var rígmontinn eftir daginn með prýðis kórónu á kollinum. Hann var í sjöunda himni eftir daginn og mjög þakklátur. 

Heima beið hans önnur pakkahrúga. 

Það var spennandi að opna gjafirnar en ekki mátti gleyma því að opna kortið fyrst. Hann beið því rólegur á meðan faðir eða móðir lásu fyrir hann kortið. Hann var ánægður með kortin sem hann safnaði á sérstakan stað og sagði: "Þetta var einmitt kortið sem mig langaði í."

Þrátt fyrir að sá litli hafi átt afmæli sjálfur og ætti að vera kominn með pakkaopnunarhæfileikana á hreint þá var hann í nokkrum vandræðum með að opna þær gjafir sem fengu að fjlóta með til hans. Blöðrurnar áttu hug hans allan og hjarta. Það kom þó ekki að sök þar sem stóri bróðir afmælisbarn var meira en til í að hjálpa litla bróður sínum.

Sá litli bjargaði sér sjálfur eftir því sem blöðrunum fækkaði. Þessi var ein eftir. Hann gerði sér lítið fyrir, klifraði upp á borð, skeytti engu um pakka og pinkla og sótti hana sjálfur. Hvers vegna að biðja um hjálp ef maður getur gert hlutina sjálfur?

Hér er Búmbó vinnumaður. Hann smíðar hús og festir lausar skrúfur. 

Eftir kvöldmatinn, sem var hamborgarar að ósk herra Þvargs, lögðust þeir feðgar upp í sófa saman. Þeir horfðu á sjónvarpið á meðan Vargurinn og móðir hans fóru í labbitúr. Þegar þau komu heim voru feðgarnir báðir sofnaðir í sófanum. Hvor í sínu horni. 

Það reyndist þrautinni þyngri að vekja ungherrann, hann var þreyttur eftir daginn og vildi lítið láta trufla sig. Það var ekki einu sinni hægt að múta honum til vöku með blárri afmælisköku. Hann var því kominn í rúmið fyrir sjö. Örþreyttur og þakklátur eftir góðan dag. 

Hann fékk sér kökusneið daginn eftir.

Honum var svo haldin veisla með góðum gestum tveimur dögum eftir afmælisdaginn.