Af Íslandsferð og fjallgöngu

Ég og Vargur og Þvargur kíktum til Íslands. Við áttum þar tíu daga í vellystingum og súkkulaði. 

Fórum í skírn sem breyttist í brúðkaup. Það kom skemmtilega á óvart. Gleymdi samt myndavélinni...  Borðuðum kökur í viku. Steikur, brauðtertur, súkkulaðikökur, öðruvísi kökur og hinsegin kökur. 

Svo komu páskarnir. Súkkulaði, súkkulaði, súkkulaði og smá meira súkkulaði með. Þvargur spurði ömmu sína móðgaður þegar hann var búinn með hálf páskaegg af hverju ég hefði ekki sagt honum að borða ekki svona mikið. Hann var kominn með magapínu.

Annan í páskum sagði ég hingað og ekki lengra. Eitthvað þyrfti að gera annað en að borða. Maður var hættur að vera svangur á milli máltíða og tróð í fulla vömb. Við  þessu þyrfti að finna lausn svo ég dró afann og Þvarginn í fjallgöngu og hugsaði mér gott til glóðarinnar og mundi eftir myndavélinni. 

Það var blíðviðri. Lagt var af stað í góðu skapi.

Að sjálfsögðu var stoppað við bæjarlækinn. Þar var mannskapurinn vökvaður. 

Þó ekki fyrr en aldursforsetinn í leiðangrinum var búinn að prófa vatnið, finna að það var blautt og gott til drykkjar. Þá gat ungherrann hugsað sér að smakka vatnið og þótti það hin besti svaladrykkur. Það var talað um lítið annað það sem eftir var af leiðangrinum.

Afinn og unginn.

Það þurfti af og til að stoppa til að hvíla sig. 

Góða skapið hélt áfram að blómstra alla ferðina. Þvargur söng og trallaði alla leið á toppinn. 

Gleðin var smitandi. 

Hálfgrá íslensk náttúra.

Undirlýst mynd af Hvalfirðinum en engu að síður kann ég vel við hana. Tekin af toppnum, því að sjálfsögðu komumst við alla leið á toppinn. Þvargur breytti ekki skapi, þrátt fyrir þreytu. 

Á leiðinni niður voru líka teknar pásur. Það tók ungherrann um þrjár mínútur að koma höndunum fyrir í sömu stellingu og afans.