Frestun og fáránlegar væntingar

Hún settist niður með rjúkandi kaffibolla við hliðina á sér, smá biti af súkkulaði kexi fylgdi með. Það er svo gott. Nú skildi hún skrifa. Hún teygði út hendurnar og lagði þær létt á lyklaborðið. Og beið. Teygði hendina varlega í kaffibollann og fékk sér góðan sopa. Kaffisopinn rann ljúflega niður og hún var þess fullviss að með þessum sopa hafði fæðst hugmyndin að meistaraverkinu. Hún fann það á sér. Hallaði sér svo aftur, hugsandi, með kaffibollann í hendinni, og starði á autt blaðið. Og sötraði heitann vökvann.

Hún sá fyrir sér blaðisíðu eftir blaðsíðu af sögum, spennandi, sorglegum, fyndnum, leiðinlegum. Bara hvað sem er! En það kom ekkert úr þessum kaffisopa. Það að horfa á autt blaðið var eins og pynting! Nú skildi eitthvað sett á blað! Og hún lagði aftur frá sér kaffið sem þó ilmaði svo vel. Hún teygði aftur fram hendurnar og lagði þær með meiri sannfæringu á lyklaborðið. Hún setti í brýrnar og hugsaði og beið eftir að krampar færu um hendurnar og eins og fyrir töfra væri komin skáldsaga upp á 300 blaðsíður á skjáinn. Hver síða uppfull af ótrúlegri spennu og eftirvæntingu og tilfinningum.

En það er ekki þannig sem það virkar og hún var hægt og rólega að gera sér grein fyrir að kaffið var ekki einhver töfrandi skáldavökvi sem gæfi henni hugmyndinna að mesta skáldaverki sem mannkynið hefur nokkurn tímann augum litið. Hún fann að henni var orðið pínulítið kalt svo hún stóð upp og sótti sér peysu. Ákvað svo að kíkja aðeins á netið til að sjá hvort að andinn kæmi yfir hana við að skoða einhverja frétt á mbl.is. Kannski var svarið við öllu hennar hugmyndaleysi að finna á netinu!

Tuttugu mínútum síðar fann hún að kaffið var búið þegar hún reyndi að sturta enn einum sopanum upp í sig. Svo aftur stóð hún upp og fyllti á bollann. Fann á sér að nú myndi hún geta skrifað. Kannski var þessi bolli fullur af nýrri skáldagáfu. Svo aftur settist hún niður og lokaði chrome með sannfæringu. Netið skyldi ekki trufla hana meira í dag! En djö... nú var henni orðið kalt á fótunum.

Þannig að í þriðja sinn stóð hún upp. Hvar voru nú sokkarnir? Þessir mjúku og röndóttu voru hlýjastir. Hún fór í gegnum sokkaskúffuna þrisvar sinnum áður en hún mundi ef því að þeir voru í þvottakörfunni, úldnari en þriggja daga gamall staðinn fiskur í  40°C hita. Skyndiákvörðun um að gefa þá upp í bátinn og fara bara í angórusokkana í staðinn. Hún gat samt ekki látið þvottakörfuna standa svona! Ekki þegar hún var búin að sjá hana, það var engin afsökun til fyrir því. Þannig að hún dreif sig í að setja í eina vél. Úldnu sokkarnir voru fyrstir inn.

Með heitari fætur og þvottavélina sem hummaði rólega í næsta herbergi settist hún enn einu sinni niður og ætlaði að koma orðum á blað núna. Af einskærum kæk leitaði hægri hendin í músina og klikkaði á chrome sem opnaðist á facebook. Nei en gaman! Þessi gamla vinkona er á spjallinu!

Klukkutíma og löngu samtali síðar pípti í þvottavélinni. Hún útskýrði stöðuna fyrir vinkonunni með þeim orðum að «nú yrði hún að fara að koma einhverju í verk!» Vinkonan sýndi staðfestunni skilning og þær lofðuðu hverri annarri að þær myndi svo sannarlega spjalla fljótlega aftur. Eftir stóð auð örkin og horfði hlæjandi á hana. En þvotturinn kallaði, það var ekki hægt að láta sokkana úldna í þvottavélinn! Nóg var að þeir hafi úldnað í þvottakörfunni. Þar að auki var nauðsynlegt að teygja aðeins úr fótunum eftir klukkutíma spjall.

Með fulla þvottakörfu gekk hún að snúrunni sem hún þá uppgötvaði að var full af þurrum þvotti frá því daginn áður. Þurrann þvott var ekki hægt að láta sitja í marga daga svo hún ákvað með sjálfri sér að brjóta hann saman eftir að hafa hengt upp þann blauta. Svona áður en hún reyndi aftur að breyta auða blaðinu í meistaraverk. Kannski hún ætti að leyfa sér smá sjónvarpsgláp á meðan  hún brýtur saman þvottinn? Þetta er nú svo mikið! Þegar þvotturinn er samanbrotinn og liggur yndislega skipulagður fyrir framan hana finnur hún að hún er orðin glorhungruð. Þannig hún útbýr sér gómsæta samloku með kotasælu og grænu pestói. Passar að nota langan tíma í að smyrja dásemdina, samlokan verður betri þannig. Hún ákveður með sjálfri sér að það sé ómögulegt að borða við tölvuna svo annar stuttur þáttur dreifir athygli hennar á meðan samlokunni er jóðlað í andlitið.

Eftir annan liðinn klukkutíma sest hún aftur með kaffibollann við tölvuna. Assgoti er erfitt að skrifa! Það er ekki kominn einn stafur af verðandi meistaraverki á blaðið en hún er orðin sveitt á heilanum af áreynslu við að koma einu tákni á blaðið.

Það var kannski tími til að játa sig sigraða. Haustveðrið úti býður líka upp á góðan göngutúr. Já, það er best að gefast upp í dag. Hún stóð upp frá tölvunni og blótaði örlítið tímanum sem hafði farið í að reyna. Hvað hélt hún eiginlega að hún væri? Rithöfundur? Það voru aðrir sem sögðu henni að hún væri flink að skrifa. Af hverju í ósköpunum trúði hún hvað annað fólk sagði? Og hálf hlæjandi yfir eigin asnaskap gekk hún burt frá borðinu, örlítið ósátt við sjálfa sig.

Úti fékk hún tíma til að hugsa. Kannski var ekki lausnin að gefast bara upp, heldur lækka standardinn svolítið. Mesta skáldaverk nútímans myndi ekki koma frá henni, en kannski gætu fæðst hnyttnar örsögur frá henni. Kannski ætti hún að byrja á því?