Etne - ferðasaga

Við höfum litið annað gert en að vera á Osterøy eða inni í Bergen síðan við komum til Noregs. Heimurinn var ansi lítill. Það var ekki fyrr en í síðustu viku sem við fórum í fyrsta skipti í bíltúr um eyjuna sjálfa og uppgötvuðum ýmislegt, eins og kirkju sem er frá sautjándu öld. Köllum það heimsku eða leti að hafa ekki gert þetta fyrr. 

Í vikunni sem leið lögðum við þó í fyrsta ferðalagið okkar. Við höfðum ætlað að fara til Kristjanssand með bíl og tjaldi, en lögðum svo engan veginn í þá keyrslu með minnsta manninn svo lítinn. Við tókum því boði um að fara með til foreldra svilkonu minnar fegins hendi. 

Veðrið var ekki upp á sitt besta. Það var þoka og rigning alla leiðina. Ferðin byrjaði strax um morguninn, þar sem hún tekur um fjóra tíma allt í allt og þá er ferjuferð innifalin en ekki bið eftir ferjunni. 

Við uppgötvuðum margt um Noreg og Norðmenn í þessari ferð. Ef hægt er að alhæfa þá eru Norðmenn mjög þolinmóðir (sérstaklega vestlendingarnir), mjög gestrisnir og borða á undarlegustu tímum. 

Við áttum yndislega tvo daga í Etne. Ingolv og Unni tóku okkur opnum örmum og okkur leið eins og heima hjá okkur. Því miður varð myndavélin batteríslaus á leiðinni svo engar myndir verða í dag. Ég get hins vegar sagt að Etne er ótrúlega fallegur staður.

Á leiðnni heim gerðum svið sólótúristar. Við skildum svilkonuna eftir hjá foreldrunum og keyrðum eins og leið lá til Kinsarvik. Ferðin þangað opnaði augu okkar fyrir því af hverju fólk verður heillað af Noregi. Fjöllin voru ótrúleg! Þverhnípi á báðar hliðar, stöku þorp við veginn, sveitabæir og stærri bæir. Sáum til dæmis Odda sem er afskaplega fallegur bær, við uðrum mjög hrifin af honum.

Við áttum góðar stundir í Mikkelparken, svona eins konar fjölskyldu-og húsdýragarður, nema engin húsdýr. Strákarnir voru í essinu sínu.

Ætlunin var að taka ferju yfir fjörðinn og stytta þannig ferðina heim. Verandi algjörir nýliðar í norskum ferðamáta og ekki búin að þjálfa upp þolinmæði misstum við af ferjunni fyrir svo mikil mistök að mér finnst erfitt að hugsa um það. Við fórum því lengri leiðina að næstu ferju sem var í Jondal, sem við misstum líka af. Verandi óþolinmóðir Íslendingar fór þetta að sjálfsögðu í taugarnar á okkur og við foreldrarnir blótuðum í kór. Biðin eftir næstu ferju var hins vegar ekki nema klukkutími og við þraukuðum það með því að fá okkur kvöldmat á indælis kaffihúsi í nágrenni bryggjunnar.

Þegar ferjuferðinni var lokið var keyrt áfram og í gegnum Norheimsund sem er líka fallegur bær umkringdur fjöllum á allar hliðar. Ég verð samt alltaf jafn hissa á hvernig Norðmenn ná að byggja hús á ystu nöf eða alveg við umferðargötu. 

Heimkoman var dásamleg. Flestir voru þreyttir og aðrir sofnaðir. Ungunum var komið í rúmið og foreldrunum í sófann. 

Uppgefin.