Dagurinn sem ég hitti Jesú

Þar sem ég stóð og vann eins og hestur, til að vera fyrr búin, til að komast heim, gengu fram hjá mér tvær ungar konur með barnavagna. Þetta er ekki óalgeng sjón í matvörubúð í Noregi um hádegisbil. Þær brostu til mín, eins og svo margir aðrir viðskiptavinir og ég brosti á móti. Svona eins og maður gerir.

Ég hélt svo áfram með vinnuna. Stuttu seinna nálgast þessar ungu konur mig aftur. "Má ég spyrja þig einnar spurningar?" Spurði sú sem hafði orðið fyrir þeim. Já, að sjálfsögðu gætu þær það. Ekki væri þó víst að ég vissi svarið. Lýsti sú orðglaða því þá yfir að þær væru kristnar. Ósjitt, hugsaði ég með mér. Hvort það gæti verið að ég væri með verk í líkamanum.

Ég horfði hikandi til baka á þær, velti fyrir mér örstutta stund hvert svar mitt ætti að vera. Ef ég myndi svara játandi (sem var satt, var með dúndrandi hausverk og vöðvabólgu) þá myndi samtalið verða lengra og fara í meiri vitleysu en það var nú þegar komið. Ef  ég myndi svara neitandi þá myndi samtalið vera búið og ég myndi fá að halda áfram með vinnuna mína ótrufluð, en aldrei verða þess vísari hvað þær vildu. Aldrei upplifa hvernig það er að tala við sannkristna manneskju í Noregi.

Sú orðglaða hélt áfram að tala áður en ég gat svarað. "Við gengum nefnilega framhjá þér áðan og skynjuðum að þú hefðir verk í bakinu. Eða hún skynjaði það." Og hún benti á samferðakonu sína. Ég svaraði játandi, að jú ég hefði reyndar smá verki í öxlunum. Mig langaði að vita hvert þetta væri að fara. Yrði mér boðið í særingu í kirkjunni þeirra um kvöldið?

"Mættum við leggja hendur á þig og biðja fyrir þér svona örsnöggt?" Það lá við að ég hváði, svo hissa var ég. Og aftur hikaði ég. Samferðakonan með sameiginlega verkinn stóð enn þögul á bak við vinkonu sína. Sú orðglaða byrjaði að sannfæra mig um Guðs ást og minnti mig á að Jesú elskaði mig. Og ég hugsaði með mér, ojæja, hvers vegna ekki? Hún hélt áfram og minnti mig á að Jesú hafi á sínum æviárum læknað ótalmarga og vitnaði í helg testament sér til stuðnings. Sannkristið fólk gæti gert það sama og þær langaði að gera þetta fyrir mig. Ég stóð og brosti á móti og játti því að þær mættu alveg biðja fyrir mér. Hvers vegna ekki?

Þær lögðu á mig hendur, báðu Jesú að blessa mig og spurðu mig svo hvort ég fyndi ekki strax mun. Ég varð að neita því. Þær báðu um að fá annað tækifæri. Jújú, allt í lagi. Og í seinna skiptið opnuðust himnarnir og Jesú sjálfur steig niður frá hægri hönd föður síns og nuddaði á mér axlirnar. Eða þannig. Þær litu vongóðar á mig, væri ekki allt betra núna? Nei, því miður. Þær minntu mig á að áhrifin gætu komið seinna fram, þegar þær væru farnar. 

Ég brosti til þeirra og þakkaði þeim fyrir áhugann. Því þetta var fallegt hjá þeim. Ég gjörsamlega elska að hitta svona karaktera. Elska það.

Áður en ég var komin heim var hausverkurinn farinn, vöðvabólgan í rénun og ég í flúnkufínu skapi. Hvort það séu áhrifa af blessun og bænum eða bara hádegismaturinn sem ég var nýbúin að borða er svo annað mál.