Ævintýrið sem leið.

Nú leið undir lok ferðalagsins okkar. Þó áttum við eftir að taka þátt í veislunni sjálfri sem var daginn eftir slysið.  Um þúsund manns var boðið, úr öllum stéttum samfélagsins, en "aðeins" 650 mættu. Það var mikið borðað í veislunni, hlegið, horft á fólk dansa, borðað meira, spjallað smá og þar fram eftir götum. Frændur, frænkur, vinir og félagar voru öll búin að frétta af hrakförum fyrri kvölds og var það aðal umræðuefnið. Við skemmtum okkur ágætlega.

Nú voru tveir dagar eftir af dvöl okkar í þessu landi ævintýranna og við vorum ekki enn búin að sjá Himalayafjöllin. Það var hugsanlegur möguleiki á að við gætum náð smá sneið af fjöllunum. Okkur var boðið af gestgjöfum okkar í hótelgistingu í Nagarkot á hóteli sem heitir því stórkostlega nafni Hotel Space Montain.

Við vorum fegin að fá nokkra tíma með nýgiftu brúðhjónunum, sem ákváðu að koma með okkur. Til að sjá sólarupprásina yfir Himalayafjöllum þurftum við að vakna rétt eftir klukkan fimm um morguninn. Við stilltum því samviskusamlega vekjaraklukkuna til að sjá dýrðina.

Klukkan fimm um morguninn vöknuðum við, kíktum út um gluggann, sáum rigningu og þoku. Ekki vottur af sól! Þannig að við fórum aftur að sofa. Næst förum við til Nepal í október, þá er ekki monsún tímabil og meiri líkur á að sjá Himalayafjöllin. 

Síðasta deginum eyddum við í rölt um Bhaktapur. Kathmandu samanstendur af þremur borgríkjum, Bhaktapur, Kathmandu og Lalitpur. Bhaktapur var ein af stærstu borgunum áður en þessi þrjú borgríki voru sameinuð. Við skemmtum okkur í leiðsögn um svæðið, keyptum minjagripi og fengum gefins minjagripi.

 Nýgift hjónin.

 Fínar höggmyndir hvert sem litið var.

 Vörður ver heimsminjarnar.

Kinverkur túristi við turn.

Þegar aftur var komið í húsið var farið að líða að kvöldi. Við notuðum síðustu tímana í að pakka, stressuð yfir að allt sem við höfðum keypt myndi ekki komast og blótandi því að hafa ekki tekið fötin, sem eiga við loftslagið á Íslandi, upp úr ferðatöskunni. Með smá stappi, bölvi, ragni og troðslu tókst okkur þrekvirkið að pakka í töskunar. Og engin þeirra var í yfirvigt!

Heimferðin var jafn löng og ferðin út. Eftir þúsund og eitt öryggistékk á Kathmandu flugvelli og sex hundruð önnur í Delhi vorum við loksins á leiðinni til London. Tveggja tíma seinkun á flugvellinum í Delhi. Flugvélinn virkaði ekki rétt, það var ekki fyrr en þeir slökktu á henni og kveiktu á henni aftur sem allt gekk eins og það átti að gera. Ég og ferðafélaginn hlógum innra með okkur og sáum fyrir okkur samtal flugmannanna við Tech support: "Have you tried turning it off and on again?" Þeir sem hafa séð IT Crowd fatta brandarann.

Við vorum því í tíu tíma sitjandi í sömu flugvélinni og þeir sem segja að það sé ekki þrekvirki hafa ekki prófað það sjálfir! Horfði á þrjár bíómyndir, og reyndi að fyllast ekki af örvæntingu yfir því hvað mínuturnar, sekúndurnar, liðu hægt.

Á Heathrow hlupum við í gegnum flugvöllinn, hrædd um að missa að flugvélinni sem myndi flytja okkur í fang okkar heittelskuðu drengja. Ekkert stress þó, náðum vélinni og vel það. Frá rúmi til rúms tók ferðalagið okkur um sólarhring. 

Það var skrýtið að koma aftur í hversdaginn eftir ævintýrið, en mikið var ég glöð að fá að dýrka drengina mína aftur.

Nú sakna ég Nepal. Ég hlakka ótrúlega til að fara þangað aftur, finna lyktina, tala við fólkið, fá nýtt mangó og borða matinn. Þangað  til verð ég bara að borða matinn sem er búinn til hér á vesturlöndum. Fyrir ykkur sem búið á Íslandi er hægt að fá æðislegan nepalskan mat á veitingastaðnum Kitchen Eldhús á Laugarvegi 60. Mæli með því að þið prófið það!